சில கதைகள் குழந்தைகளுக்குப் முதலில் அதிசயமாகத் தோன்றும்; பின்னர் வாழ்க்கைப் பாடமாக மாறும். கணேசர் மகாபாரதத்தை எழுதிய கதை அவற்றில் ஒன்று. மகரிஷி வியாசர் மனித வாழ்க்கையின் கடமை, கேள்வி, துயரம், தைரியம் ஆகியவற்றைத் தாங்கிய மகத்தான இதிகாசத்தை உருவாக்கினார். அந்த அளவுக்கு பெரிய படைப்பை கேட்டறிந்து தவறில்லாமல் எழுதுவது சாதாரண வேலை அல்ல.

அதனால் வியாசர் கணேசரை நாடினார். கணேசர் சம்மதித்தார், ஆனால் ஒரு நிபந்தனையுடன்: வியாசர் இடைவிடாமல் சொல்ல வேண்டும். வியாசரும் பதிலளித்தார்: கணேசர் ஒவ்வொரு செய்யுளையும் முழுமையாகப் புரிந்தபின் தான் எழுத வேண்டும். இந்த ஒப்பந்தம் வேகத்தையும் புரிதலையும் ஒன்றாகக் கட்டுபடுத்தியது.

பின்னர் பணி தொடங்கியது. வியாசர் தொடர்ச்சியாகச் சொல்கிறார்; கணேசர் ஆழமாகக் கேட்கிறார், புரிந்துகொள்கிறார், எழுதுகிறார். ஒரு கட்டத்தில் எழுதுபொருள் முறிந்தபோதும் அவர் நின்றுவிடவில்லை. தனது தந்தத்தையே எழுத்தாகப் பயன்படுத்தி பணியைத் தொடர்ந்து முடித்தார் என்று பரம்பரை கூறுகிறது. இதுவே இந்தக் கதையின் மையப்பாடம்: நல்ல பணி தடையால் நிற்கக் கூடாது.

இந்தக் கதை படிப்பை சலிப்பாக அல்ல, புனிதமான சேவையாகக் காட்டுகிறது. கேட்பதும், புரிந்துகொள்வதும், கவனமாகச் செய்வதும் எல்லாமே உயர்ந்த பண்புகள் என்பதை இது உணர்த்துகிறது. கணேசர் இங்கே தடைகளை அகற்றுபவர் மட்டுமல்ல; முக்கியமான பணிகளை முழுமையாக நிறைவேற்றும் ஒழுக்கத்தின் வடிவமாகவும் நிற்கிறார்.