கணேசபெருமானின் உருவத்தில் குழந்தைகள் கவனிக்கும் முதல் விஷயங்களில் ஒன்று அவரது உடைந்த தந்தம். ஏன் இவ்வளவு ஞானமும் கருணையும் கொண்ட விநாயகர் இப்படித் தோன்றுகிறார் என்று அவர்கள் கேட்பார்கள். குடும்பங்கள் இந்தக் கேள்விக்குப் பயமோ சோகமோ நிறைந்த பதில் தருவதில்லை; மாறாக அர்ப்பணிப்பு மற்றும் சேவை பற்றிய கதையையே சொல்கின்றன.

ஒரு பாரம்பரியக் கதையில் வியாச முனிவர் ஒரு மகத்தான ஞான நூலை உச்சரிக்கத் தயாராகிறார். அந்த நூலின் வார்த்தைகள் ஆழமுடையவை; அதன் பொருள் கவனமாகப் பதிவு செய்யப்பட வேண்டும். இதை சிரத்தைசேர்ந்து கேட்டு இடையறாது எழுதக்கூடிய ஒருவராக கணேசன் முன்வந்தான். இது சாதாரண வேலை அல்ல, புனிதமான பொறுப்பு என்று அவன் அறிந்திருந்தான்.

எழுத்து தொடர்ந்துகொண்டிருந்தபோது, பயன்படுத்திய எழுத்துப்பொருள் போதாமல் போனது. அங்கேயே கதையின் அழகு தொடங்குகிறது. கணேசன் கோபப்படவில்லை. வேலையை நிறுத்தவில்லை. சிறு சிரமத்தால் பெரிய சேவை நின்றுவிடக் கூடாது என்று எண்ணினான். அதனால் தன் தந்தத்தையே எழுத்துப்பொருளாக மாற்றிக் கொண்டு புனிதப் பணியைத் தொடர்ந்தான்.

அதனால்தான் இந்தக் கதை உடைவைப் பற்றி அல்ல; அர்ப்பணிப்பைப் பற்றி. உருவத்தின் ஒரு பகுதி, ஒரு உயர்ந்த பணியின் கருவியாக மாறியது. குறைபாடு என்றால் எப்போதும் இழப்பு அல்ல. சில நேரங்களில் அது நாம் எதற்காக நின்றோம் என்பதற்கான அடையாளம். கணேசனின் உடைந்த தந்தம் வெட்கத்தின் அடையாளம் அல்ல; நிலைத்த பக்தியின் அடையாளம்.

குழந்தைகள் இந்தப் பாடத்தை எளிதாகப் புரிந்து கொள்கின்றனர். கிழிந்த புத்தகமும் நல்ல எண்ணங்களை வைத்திருக்க முடியும். பழுது பார்த்த பொம்மையும் நேசிக்கப்படலாம். ஒரு தவறு கூட ஒரு பாடமாக மாறலாம். கஷ்டமான நாள் பொறுமையின் தொடக்கமாக மாறலாம். வெளிப்புற பூரணத்தை விட உள்ளார்ந்த நோக்கமே உயர்ந்தது என்று கணேசன் கற்றுக்கொடுக்கிறான்.

அதனால்தான் இந்தக் கதை தலைமுறைகளாக வாழ்கிறது. வாழ்க்கையில் ஏதாவது மாறியாலோ உடைந்தாலோ அதை மறைக்க வேண்டுமா, இல்லை அது எதைப் பாதுகாத்தது, எதை கற்றுத்தந்தது என்று சிந்திக்க வேண்டுமா என்று இது நம்மை கேட்கிறது. கணேசனின் பதில் தெளிவு: ஞானத்துக்கும் சேவைக்கும் அர்ப்பணிக்கப்பட்டால், உடைவும் அருளின் சின்னமாக மாறலாம்.