குழந்தைகள் கணேசரின் படங்களைப் பார்க்கும் போது அவர்களுக்கு உடனே கவனத்திற்கு வருவது ஒன்று உண்டு. பெரிய மகிமையுடன் நிற்கும் கணேசரின் அருகில் ஒரு சிறிய எலி இருக்கும். இந்த வேறுபாடு தான் இந்தக் கதையின் இனிமை. இவ்வளவு பெரிய தெய்வம் ஏன் இவ்வளவு சிறிய தோழனைத் தேர்ந்தெடுக்கிறது என்ற கேள்வியே குழந்தைகளின் மனதில் முளைக்கும்.

ஒரு திருவிழா நாளில் அழகாக அலங்கரிக்கப்பட்ட மண்டபத்தில் பலர் கூடியிருந்தனர் என்று குடும்பக்கதைகள் சொல்கின்றன. யாரோ தங்கள் வலிமையை காட்ட விரும்பினர். யாரோ தங்கள் வேகத்தைப் பற்றி பேசினர். சிறிய எலி ஓரமாக அமைதியாக இருந்தது. சிலர் அதை பார்த்து சிரித்தனர்: “இவன் என்ன செய்யப் போகிறான்?” ஆனால் கணேசர் மட்டும் அவனை கவனித்தார்.

எலி மற்றவர்கள் தவறவிட்ட சிறிய விஷயங்களை கவனித்தது. விழுந்த மலரை எடுத்துச் சரியான இடத்தில் வைத்தது. சிக்கியிருந்த நூலை அவிழ்த்தது. கீழே உருண்டு போன மணியை கண்டுபிடித்தது. இது பாராட்டுக்காக அல்ல; தேவையிருந்ததால் அது செய்த உதவி. அதுவே அதன் உண்மையான மதிப்பு.

அப்போது கணேசர் அனைவரிடமும் கேட்டார்: “சிறியதாக இருப்பது மதிப்பில்லாததாக இருப்பதா?” எல்லோரும் அமைதியாகினர். அவர் கூறியது தெளிவு: உலகம் பெரிய செயல்களால் மட்டும் இயங்குவதில்லை; அமைதியாகவும் நம்பிக்கையுடனும் செய்யப்படும் சிறிய உதவிகளாலும் இயங்குகிறது. அளவு முக்கியம் அல்ல; பயன்பாடு முக்கியம்.

அந்த நாளுக்கு பிறகு எலியைப் பார்த்த சிரிப்பு மாறியது. அது கிண்டலாக இல்லை; அன்பாக ஆனது. குழந்தைகள் அதை மரியாதையுடன் பார்த்தனர். இந்தக் கதை சொல்லும் மென்மையான உண்மை இதுதான்: சிறிய தோழனை ஒருபோதும் அலட்சியம் செய்யாதீர்கள். பெரியவர்கள் செல்ல முடியாத இடங்களில் பலமுறை சிறியவர்கள் தான் சென்று உதவுவார்கள்.