హనుమంతుడి మహిమను చెప్పేటప్పుడు చాలామంది మొదట గుర్తు చేసేది ఆయన బలం. సముద్రం దాటడం, పర్వతం ఎత్తడం, అపార వేగంతో కదలడం. కానీ అశోకవాటికలో సీతను కనుగొన్న కథ ఆయనకు ఎప్పుడు సౌమ్యంగా ఉండాలో కూడా తెలుసు అని చెబుతుంది.
లంక అంతా వెతికిన తర్వాత హనుమంతుడు సీత ఉన్న అశోకవాటికను చేరుకున్నాడు. అక్కడ పూలూ చెట్లూ ఉన్నా, వాతావరణంలో దుఃఖం గాఢంగా ఉంది. సీతను చూసిన వెంటనే ఆయన ముందుకు వెళ్లలేదు. భయంతో ఉన్న హృదయానికి అకస్మాత్తు ప్రత్యక్షం కాకుండా భద్రత అవసరం అని ఆయన అర్థం చేసుకున్నాడు. అందుకే ముందుగా గమనించాడు; తర్వాత ఎలా మాటలాడాలో ఆలోచించాడు.
తరువాత ఆయన రాముడి జ్ఞాపకాన్ని మృదువుగా తెచ్చి, రాముడి ఉంగరాన్ని ఇచ్చాడు. ఆ ఉంగరం ఒక ఆభరణం మాత్రమే కాదు; అది జ్ఞాపకం, బంధం, నమ్మకం. రాముడు మరచిపోలేదు, సహాయం వస్తోంది, ఆశ సముద్రం దాటి ఇక్కడికి చేరింది అని అది తెలిపింది.
ఈ కథలోని మాధుర్యం అక్కడే ఉంది. హనుమంతుడు తన వీరత్వాన్ని ప్రదర్శించలేదు; ఆత్మీయమైన ఆత్మస్థైర్యాన్ని అందించాడు. పిల్లలు ఈ కథ ద్వారా ధైర్యం అంటే శబ్దం కాదు అని నేర్చుకుంటారు. కొన్ని సందర్భాల్లో అది ఎదుటివారి హృదయాన్ని గౌరవించి, సరైన సమయంలో ఆశ కలిగించే మాట చెప్పడమే.