హనుమంతుడు పెరుగుతున్నప్పుడు అతను సాధారణ బాలుడు కాదని అందరికీ స్పష్టంగా కనిపించింది. అతను చురుకైనవాడు, ఆనందంగా ఉండేవాడు, అపారమైన శక్తితో నిండివుండేవాడు. ఇతరులకన్నా వేగంగా కదలగలడు, దూరంగా దూకగలడు, పెద్దలను కూడా ఆశ్చర్యపరచగలడు.
కానీ పెద్ద వరాలు పొందిన అనేక పిల్లలలాగే, ఆ శక్తిని ఎలా జాగ్రత్తగా ఉపయోగించాలో హనుమంతుడు కూడా నేర్చుకోవాల్సి వచ్చింది. కొన్నిసార్లు అతను అతిగా ఉత్సాహపడేవాడు. కొన్నిసార్లు వినకముందే పని చేసేవాడు. కొన్నిసార్లు ఆ క్షణానికి కావలసినదానికంటే అతని ఉత్సాహం ఎక్కువైపోయేది.
ఈ కారణంగా పెద్దలు, ఋషులు అతన్ని ప్రేమించడం మానలేదు. వారు అతనికి దారి చూపారు. కాపాడే శక్తే అందమైనది గాని, చూపించుకునే శక్తి కాదని గుర్తుచేశారు. క్రమశిక్షణ మహత్తును తగ్గించదు; దానికి సరైన దిశ ఇస్తుందని నేర్పించారు.
హనుమంతుడు ఈ పాఠాన్ని గ్రహించాడు. కాలక్రమేణా అతని శక్తి మాయ కాలేదు; అది లోతూ స్థిరత్వమూ పొందింది. ధైర్యం అలాగే ఉండి, దానిలో ప్రశాంతత కలిసింది. ఎప్పుడు దూకాలి, ఎప్పుడు ఆగాలి; ఎప్పుడు మాట్లాడాలి, ఎప్పుడు నమ్రంగా ఉండాలి; ఎప్పుడు చేయాలి, ఎప్పుడు సేవ చేయాలి అని నేర్చుకున్నాడు.
అందుకే హనుమంతుడు ఇంత ప్రియుడు. అతను బలవంతుడు కాబట్టే కాదు, అతని బలం వినయం, భక్తి, ఇతరుల పట్ల శ్రద్ధతో కలిసినందుకే. ప్రతిభ ఎంతో మంచిది, కానీ సహనం మరియు వినయం దానికి నిజమైన కాంతి ఇస్తాయని ఈ కథ పిల్లలకు చెబుతుంది.