పిల్లలు హనుమంతుడిని అతని బలం వల్ల అభిమానిస్తారు. కానీ అతని మృదువైన హృదయం కూడా అంతే గొప్పది. సీతమ్మకు రాముని ఉంగరం అందించే ఘట్టం ఈ సత్యాన్ని అద్భుతంగా చూపిస్తుంది. ఇది గొప్ప గర్జనల విజయకథ కాదు. ఇది ఎదురు చూస్తున్న హృదయానికి ఆశను జాగ్రత్తగా తీసుకెళ్లే సేవకథ.
అశోకవాటికలోకి వచ్చిన వెంటనే హనుమంతుడు ముందుకు రాడు. ముందుగా గమనిస్తాడు. సీతమ్మ మనసుకు ఒక్కసారిగా భయం కలగకూడదని అతనికి తెలుసు. సహాయం అంటే సందేశం చెప్పడమే కాదు; దాన్ని ఎలా, ఎప్పుడు చెప్పాలో కూడా తెలుసుకోవాలి. అందుకే ముందుగా రాముని జ్ఞాపకాన్ని మెల్లగా తెరిచే మాటలతో విశ్వాసాన్ని నింపుతాడు.
తరువాత అతను ఉంగరాన్ని సమర్పిస్తాడు. అది చిన్నదైన గుర్తు మాత్రమేననిపించినా, ఆ క్షణంలో అది అపారమైన అర్థం మోస్తుంది. “మీరు మరచిపోలేదు” అనే స్పష్టమైన భరోసా అది. దూరం ఇంకా ఉంది. వేచిచూడటం ఇంకా ముగియలేదు. కానీ ఆశ ఇప్పుడు కల్పన కాదు; చేతిలో తాకగల నిజంగా మారుతుంది.
ఈ కథలో మరో మాధుర్యం హనుమంతుడు తన గురించి పెద్దగా చెప్పుకోకపోవడంలో ఉంది. తన ప్రయాణం ఎంత కష్టమో చెప్పడం అతనికి ముఖ్యం కాదు. సీతమ్మ మనసులో ధైర్యం మళ్లీ నిలవడమే ముఖ్యం. అందుకే అతను కేవలం దూతగా ఉండకుండా, దుఃఖానికి మరియు ఆశకు మధ్య వంతెనవుతాడు.
అందుకే ఈ ఘట్టం కుటుంబాల్లో ఎంతో ప్రీతితో చెప్పబడుతుంది. చిన్న గుర్తే అయినా, నిజమైన మాటే అయినా, విశ్వసనీయ సందేశమే అయినా ఒక మనసు మొత్తాన్ని మార్చగలదు. హనుమంతుడు మనకు నేర్పేది ఇదే: బలం అనేది కొన్నిసార్లు మరో హృదయపు ఆశను జాగ్రత్తగా మోసుకెళ్లడం కూడా.