கோகுலத்தில் கிருஷ்ணன் இருந்தால் வீட்டு முற்றமும் உயிர்ப்புடன் இருக்கும். அந்த நாள் யசோதா அன்பாக கட்டிவைத்திருந்தாலும், கிருஷ்ணனின் முகத்தில் சோகமில்லை. அவர் உரலை மெதுவாக இழுத்துக்கொண்டு இரண்டு உயர்ந்த அர்ஜுன மரங்கள் இருந்த இடத்துக்குச் சென்றார்.

பாரம்பரியக் கதைகள் கூறுவது, அந்த மரங்கள் ஒருகாலத்தில் அகந்தையில் உறைந்திருந்த இரண்டு தெய்வீக உயிர்களின் நினைவாக இருந்தன என்பதுதான். நன்றியுணர்வு மங்கும்போது மனிதன் வெளியே உயரமாகத் தோன்றினாலும் உள்ளே கறாராக மாறலாம். கிருஷ்ணன் உரலோடு அந்த இரண்டு மரங்களுக்கிடையில் செல்ல முயன்றார். உரல் சிக்கியது. அவர் இன்னுமொரு முறை இழுத்தார். இலைகள் அதிர்ந்தன, பறவைகள் பறந்தன, பின்னர் பெரிய ஒலியுடன் இரு மரங்களும் விழுந்தன.

இந்த நிகழ்ச்சி பயத்தின் கதை அல்ல; விடுதலையின் கதை. நீண்ட காலம் கடினமாய் நின்றது தளர்ந்து திறந்தது. அந்த மரங்களோடு கட்டுண்டிருந்த உயிர்கள் உணர்வு பெற்று, அருளை அறிந்தன. உண்மையான பெருமை உயர்ந்து நிற்பதில் இல்லை; தாழ்மையில் தான் உள்ளது என்பதை புரிந்துகொண்டன.

அதனால் இந்தக் கதை குடும்பங்களுக்கு प्रियமானது. குழந்தைகள் முதலில் இதைப் புதுமையாகக் கேட்கலாம். வளர வளர அதன் உள்ளார்ந்த அர்த்தம் தெரியும். சிலரை கயிறு கட்டாது; அகந்தை, கோபம், பழக்கங்கள் கட்டிவைக்கும். அன்பால் கட்டப்பட்ட கிருஷ்ணன் மற்றவர்களை விடுவிப்பது இந்த லீலையின் ஆழம். அருள் பல சமயங்களில் வீட்டின் எளிய தருணங்களிலிருந்தே தொடங்குகிறது என்பதையே இது நினைவூட்டுகிறது.