ஒரு சிறிய வகுப்பறையில், பள்ளி நிகழ்ச்சிக்காக அலங்காரங்கள் தயாரிக்க மாணவர்கள் சேர்ந்து வேலை செய்தனர். காகிதத் தோரணங்கள், வர்ணம் பூசப்பட்ட பலகைகள், மண் விளக்குகள் ஆகியவை அறையை உற்சாகமாக மாற்றின. ஆசிரியர் குழந்தைகள் கவனமாக இணைந்து வேலை செய்வார்கள் என்று நம்பினார்.

ஒரு ரிப்பன் எடுக்க கையை நீட்டியபோது, ஒரு குழந்தை தவறுதலாக வர்ணம் பூசப்பட்ட மண் விளக்கைத் தட்டி விழச் செய்தது. அது இரண்டு துண்டுகளாக உடைந்தது. சத்தம் சிறியது, ஆனால் திடீரென ஏற்பட்ட அமைதியில் அது பெரியதாகத் தோன்றியது.

ஒரு நொடி, நடந்ததைத் தெரியாதது போல் அமைதியாக இருக்கலாமா என்று அந்தக் குழந்தை நினைத்தது. யாரும் தெளிவாக பார்க்கவில்லை. அங்கிருந்து மெதுவாக விலகிச் செல்லலாம். ஆனால் உள்ளே வந்த அமைதியின்மை அதிகரித்துக் கொண்டே இருந்தது.

இறுதியில் குழந்தை ஆசிரியரிடம் சென்று, "மன்னிக்கவும், இந்த விளக்கை நான் தவறுதலாக உடைத்துவிட்டேன்" என்று சொன்னது. ஆசிரியர் கோபப்படவில்லை. மாறாக, உண்மையைச் சொன்னதற்காக நன்றி கூறினார். இருவரும் தற்காலிகமாக ஒட்டுப் பொருளால் விளக்கைச் சீர்செய்ய முயன்றனர். மற்றொரு மாணவர் பள்ளிக்குப் பிறகு புதிய விளக்கைச் செய்ய உதவுவதாகச் சொன்னான்.

நாள் முடிவில் அந்த உடைந்த விளக்கு ஒரு தவறாக மட்டும் இல்லை; அது முழு வகுப்பிற்கும் ஒரு பாடமாக மாறியது. உண்மையைச் சொல்வது ஒரு நொடி கடினமாக இருக்கலாம், ஆனால் அது மனதை இலகுவாக்கி மனிதர்களை ஒன்றிணைக்கிறது என்பதை எல்லோரும் கண்டனர். அதனால்தான் இந்தக் கதை மென்மையாக நினைவில் நிற்கிறது: உண்மை யாரையும் அவமானப்படுத்தி வெல்லவில்லை; ஒப்புக்கொள்ள ஒரு குழந்தைக்கு தைரியத்தையும், அன்புடன் பதிலளிக்க மற்றவர்களுக்கு வாய்ப்பையும் கொடுத்து வென்றது.