அந்த ஆண்டு கோடை கிராமத்துக்கு வழக்கத்தைவிட கடுமையாக வந்தது. குளங்கள் சுருங்கின. பாதைகள் தூசியாகின. அனைவரும் தண்ணீரை இன்னும் கவனமாக பயன்படுத்த வேண்டிய நிலை வந்தது. கிராமத்தின் நடுவே இருந்த பழைய கிணறு அனைவரின் நம்பிக்கையாக மாறியது. முன்பு அது வழக்கமான ஒன்றாக இருந்தது. இப்போது அது ஒரு கேள்வி ஆனது: எல்லோருக்கும் போதுமா?

முதலில் மக்கள் அதிகாலையில் வந்து தண்ணீர் எடுக்கத் தொடங்கினர். பின்னர் கூடுதல் குடங்களை கொண்டு வந்தனர். சிலர் பயத்தால் தேவையைவிட அதிகமாக எடுத்துச் சென்றனர். பயம் சீக்கிரம் பரவும். அதனால் கிணற்றருகிலிருந்த வரிசை நண்பர்களின் வரிசையாக இல்லாமல், சந்தேகத்தின் வரிசையாக மாறியது. யார் அதிகம் எடுத்தார்கள் என்று மக்கள் ஒருவரை ஒருவர் கவனித்தனர்.

இந்த மாற்றத்தை கவ்யா என்ற சிறுமியும் அவள் தாத்தாவும் கவனித்தனர். தாத்தா சொன்னார்: “வெயில் கிணற்றை வற்றச் செய்யலாம்; ஆனால் பயம் கிராமத்தின் மனதை முதலில் வற்றச் செய்கிறது.” அந்த வார்த்தை கவ்யாவின் மனதில் நின்றது. மறுநாள் அவள் ஒரு யோசனை கூறினாள்: எல்லோரும் தனித்தனியாக அஞ்சிக் குவிப்பதற்குப் பதிலாக, நேரம், அளவு, முன்னுரிமை ஆகியவற்றை ஒன்றாக முடிவு செய்தால் எப்படி?

முதலில் சிலருக்கு அது சிரமமாகத் தோன்றியது. ஆனால் விரைவில் அதில் அமைதி இருப்பது தெளிந்தது. முதலில் மூத்தவர்கள், குழந்தைகள், மிருகங்கள், சமையல். பிறகு மற்ற தேவைகள். வரிசையில் ஒழுங்கு வந்தது. வீணும் குறைந்தது. அதிகம் எடுத்தவர்கள் கொஞ்சம் திருப்பியும் வைத்தனர். தண்ணீர் புதிதாக உருவானதில்லை; ஆனால் அதைப் பாதுகாக்கும் ஞானம் உருவானது.

மழை உடனே வரவில்லை. இருந்தாலும் கிணறு தாங்கிக் கொண்டது. அதைவிட முக்கியமாக கிராமமும் தாங்கிக் கொண்டது. மக்கள் மீண்டும் பேசத் தொடங்கினர். ஒருவருக்கொருவர் உதவத் தொடங்கினர். கவ்யா அப்போது புரிந்துகொண்டாள்: தண்ணீர் மட்டுமல்ல, நம்பிக்கையும் பகிரப்பட வேண்டும். அப்போதுதான் குறைவான காலத்திலும் ஒரு சமூகத்தின் உள்ளம் வற்றாமல் இருக்கும்.