வயல்களின் அருகிலிருந்த சிறிய கிராமத்தில் மாலைகள் அமைதியாக இருந்தன. ஆனால் ஒரு மழைமாலை பல வீடுகளின் விளக்குகளை காற்றும் மழையும் அணைத்துவிட்டன. தெருக்கள் இருண்டன. மக்கள் பாதுகாப்பாக இருந்தாலும், பழக்கமான ஊரே சற்றே அந்நியமாகத் தோன்றியது.

மீரா என்ற சிறுமியும் அவளுடைய பாட்டியும் இருந்த வீட்டில் மட்டும் ஒரு சிறிய மண் விளக்கு எரிந்துகொண்டிருந்தது. மீரா அதை தன்னிடமே அணைத்துக்கொண்டாள். பாட்டி கேட்டார்: 'ஏன் இவ்வளவு பிடித்துக் கொண்டிருக்கிறாய்?' மீரா சொன்னாள்: 'நாம் ஒளியைப் பகிர்ந்தால் நமக்குள்ள ஒளி குறையுமோ?' பாட்டி எதுவும் சொல்லவில்லை. விளக்கை வாசலுக்குக் கொண்டு வா என்றார்.

அங்கிருந்து அவர்கள் அயலோரின் அணைந்திருந்த திரியை ஏற்றினர். முதல் விளக்கின் ஒளி குறையவில்லை. பின்னர் இன்னொரு வீடு, இன்னொரு வீடு என்று பல விளக்குகள் எரியத் தொடங்கின. தெருவெங்கும் ஒளி பரவியது. முகங்களில் நிம்மதி திரும்பியது. அப்போது மீரா உணர்ந்தாள்: சில நல்லவை பகிர்ந்தால் குறையாது; பெருகும்.

அந்த நாளுக்குப் பிறகு மீரா பள்ளியிலும் வீட்டிலும் அதே பாடத்தை நினைத்தாள். புரியாத நண்பருக்கு பாடம் சொல்லித் தருவது, பயப்படும் குழந்தைக்கு அருகில் இருப்பது, உதவி தேவைப்படுபவருக்கு கை கொடுப்பது எல்லாமே ஒளி பகிர்வதுபோல்தான். ஒரு விளக்கு ஒளிர்வதற்கான வழி அது பகிரப்படுவதும்தான் என்பதை அவள் புரிந்துகொண்டாள்.