ஒரு சிறிய தெருவில் குடும்பங்கள் மாலை கொண்டாட்டத்திற்காக ஆயத்தமாகிக் கொண்டிருந்தன. விளக்குகள் சுத்தம் செய்யப்பட்டன, கோலப் பொடிகள் கிண்ணங்களில் அடுக்கப்பட்டன, குழந்தைகளிடம் தட்டுகள், பூக்கள், தண்ணீர் கோப்பைகள் ஆகியவற்றை ஒரு வீட்டிலிருந்து மற்றொரு வீட்டிற்கு எடுத்துச் செல்ல உதவுமாறு சொல்லப்பட்டது. அனைவரும் மகிழ்ச்சியான சேர்க்கைக்காக காத்திருந்தனர். ஆனால் ஒரு வீட்டில் அமைதியான கவலை ஒன்று இருந்தது: அவர்கள் எதிர்பார்த்த அளவுக்கு உணவு மேசையில் இருக்கவில்லை.

அந்த வீட்டிலிருந்த ஒரு சிறுமி இனிப்புகளை இரண்டு முறை எண்ணி, மீண்டும் ஒருமுறை எண்ணினாள். எண்ணிக்கைக்கு குறைவாகவே இருந்தது. பழக்கூடை கூட காலை இருந்ததை விடச் சிறியதாகத் தோன்றியது. குழந்தை பாட்டியிடம் மெதுவாகக் கேட்டது: "விருந்தினர்கள் வந்தால் போதாவிட்டால்? நமக்கு வெட்கமாக இருந்தால்?"

பாட்டி அவசரமாக பதில் சொல்லவில்லை. ஒரு விளக்கை குழந்தையின் கையில் வைத்து, "நமக்குக் காத்திருக்க போதுமா என்று கேட்கும் முன், பகிர போதுமா என்று கேட்போம்," என்றாள். பின்னர் அவள் தட்டுகளை அழகாகச் সাজைக்கத் தொடங்கினாள். எதுவும் பெரும் ஆடம்பரமில்லையாயினும், அனைத்தும் அழகாக வைக்கப்பட்டிருந்தது: பழங்கள் வட்டமாக, இனிப்புகள் சிறு அளவுகளில், தண்ணீர் சுத்தமான கோப்பைகளில், அருகில் மெதுவாக ஒளிரும் விளக்குகள்.

முதல் விருந்தினர்கள் வந்தபோது, குழந்தை ஒரு ஆச்சரியமான விஷயத்தை கவனித்தது. யாரும் மேசையை அளக்க வரவில்லை. அவர்கள் சிரித்துக்கொண்டு வந்தார்கள், பெரியவர்களுக்கு வணக்கம் சொன்னார்கள், விளக்குகளைப் பாராட்டினர், உதவி வேண்டுமா என்று கேட்டனர். ஒரு அயலவர் சூடான உணவு கொண்ட பாத்திரம் கொண்டு வந்தார். இன்னொருவர் கூடுதல் வாழைப்பழம் கொண்டு வந்தார். தெருவின் மறுபுற வீட்டிலிருந்து வறுத்த கடலைகள் வந்தன. வீட்டிலேயே ஏதோ செய்து வந்திருந்த ஒரு தோழி, "குழந்தைகளுக்கு இவை பிடிக்கும் என்று நினைத்தேன்" என்று சொல்லி ஒரு டப்பாவைத் திறந்தாள்.

முன்பு போதாது போலத் தோன்றிய அந்தச் சிறிய மேசை மெதுவாக நிரம்பத் தொடங்கியது. ஆரம்பத்திலேயே அதில் அதிகம் இருந்ததனால் அல்ல. பகிரும் மனம் மற்றொரு பகிர்வுக்கு கதவைத் திறந்ததால் தான். ஒரு விளக்கிலிருந்து இன்னொரு விளக்குக்கு ஒளி பரவுவது போல, ஒரு வீட்டிலிருந்து மற்றொரு வீட்டிற்கு உதாரத் தன்மை செல்கிறது என்பதை குழந்தை வியப்புடன் பார்த்தது.

இரவு முடிவில், அனைவரும் உணவு உண்டு, சிரித்து, சுத்தம் செய்ய உதவி செய்து முடித்தபின், பாட்டி மீண்டும் குழந்தையின் அருகில் அமர்ந்தாள். "பார்த்தாயா, நான் சொன்னேனே" என்று அவள் சொல்லவில்லை. அவள் மெதுவாக, "இன்றைக்கு என்ன கற்றுக்கொண்டாய்?" என்று கேட்டாள். கிட்டத்தட்ட காலியான பாத்திரங்களையும் இன்னும் வெப்பமாய் இருந்த விளக்குகளையும் பார்த்த குழந்தை, "நாம் இறுக்கமாகப் பிடித்துக் கொண்டால் குறைவையே பார்க்கிறோம். நாம் பகிர்ந்தால் இங்கே ஏற்கெனவே எவ்வளவு இருக்கிறது என்று பார்க்கத் தொடங்குகிறோம்," என்றது.

அதனால்தான் இந்த எளிய கதை குடும்பங்களோடு நீண்ட காலம் வாழ்கிறது. நன்றியுணர்வு என்பது பிரச்சினை இல்லை என்று நடிப்பது அல்ல. மேசை ஆரம்பத்தில் உண்மையிலேயே சிறியதுதான். ஆனால் பிரச்சினையை நாம் எப்படி எதிர்கொள்கிறோம் என்பதை நன்றியுணர்வு மாற்றுகிறது. அது பயத்தைத் திறந்த மனமாக மாற்றுகிறது. குறைவுணர்வை ஒத்துழைப்பாக மாற்றுகிறது. நம்மைச் சுற்றி ஏற்கெனவே உள்ள மக்கள், அக்கறை, நன்மை ஆகியவற்றைக் கவனிக்க கற்றுக்கொடுக்கிறது.

அவ்வாறே அந்தக் கொண்டாட்டம் பல ஆண்டுகள் நினைவில் இருந்தது. அது மிகப் பெரியதாக இருந்ததனால் அல்ல; உண்மையான அர்த்தத்தில் நிறைவாக உணரப்பட்டது என்பதால்தான். உணவு பகிரப்பட்டது, உதவி பகிரப்பட்டது, மகிழ்ச்சி பகிரப்பட்டது. அந்தக் குழந்தை வளர்ந்தபோதும் அந்த மாலையை மறக்கவில்லை. வாழ்க்கையின் பல காலங்களிலும் அந்தப் பாடத்தைத் தன்னுடன் கொண்டு சென்றது.