காட்டின் அமைதியான ஓரத்தில் சபரி வாழ்ந்த சிறிய ஆசிரமம் இருந்தது. அவளிடம் அரண்மனையோ செல்வமோ புகழோ எதுவும் இல்லை. ஆனால் அவள் உள்ளத்தில் ஒரு நிலையான நம்பிக்கை இருந்தது. ஒருநாள் ராமர் தன் குடிலுக்கு வருவார் என்று குரு கூறியிருந்தார். அந்த நாளிலிருந்து சபரிக்கு ஒவ்வொரு தினமும் வெறும் காலப்போக்கல்ல; வருகைக்கான ஆயத்தமாக மாறியது.

அவள் தினமும் பாதையைச் சுத்தம் செய்வாள். தண்ணீர் வைத்து காத்திருப்பாள். யாராவது வந்தால் அமர ஒரு சுத்தமான இடம் தயார் வைத்திருப்பாள். காடிலிருந்து பழங்கள் எடுக்கும்போது ஒவ்வொன்றையும் கவனமாகப் பார்ப்பாள். இனிமையானதும் நல்லதுமானவையே விருந்திற்காகத் தேர்ந்தெடுப்பாள். அவள் காத்திருந்தது ஒரு அரசனைப் பற்றி அல்ல; தன் உள்ளத்தில் ஏற்கனவே வாழ்ந்த தர்மத்தின் வருகைக்காக.

ஆண்டுகள் சென்றன. “இன்னும் வராதவருக்காக இவ்வளவு நாள் ஏன் காத்திருக்க வேண்டும்?” என்று பலர் கேட்டிருக்கலாம். ஆனால் சபரிக்கு காத்திருப்பு வெறுமை அல்ல. அது சேவை. பாதையை துடைப்பது மனதைத் துடைப்பதுபோல் இருந்தது. பழங்களைத் தேர்வது அன்பு என்பதற்கு கவனமும் தேவை என்பதை அவளுக்குக் கற்றுத்தந்தது.

ஒருநாள் ராமரும் இலக்குமணனும் உண்மையாகவே அவள் குடிலுக்கு வந்தார்கள். சபரியின் கண்கள் ஆனந்தத்தில் நிரம்பின. பல ஆண்டுகளின் ஆயத்தம் ஒரே தருணத்தில் அர்த்தம் பெற்றது. அவள் பழங்களை சமர்ப்பித்தாள். குடும்பங்களுக்கு சொல்லப்படும் மென்மையான வடிவில், இக்கதையின் மையம் வெளிப்புற சடங்குகளில் இல்லை; உள்ளத்தின் தூய்மையில்தான் உள்ளது. ராமர் பழங்களையே அல்ல, அவளின் அன்பையும் ஏற்றுக்கொண்டார்.

சபரி மகத்தானவளானது அவளிடம் பெரிய பொருள் இருந்ததால் அல்ல. சாதாரண நாள்களை அன்பால் புனிதமாக்கியதால் தான். நீண்டகாலம் காத்திருந்தாலும் அவள் மனம் கடினமாகவில்லை; மேலும் மென்மையானது. ஒரு சிறிய குடிலும் உள்ளம் தயார் என்றால் மிகப் பெரிய வரவேற்பிடமாக மாற முடியும் என்பதை அவள் காட்டினாள்.

அதனால் இந்தக் கதை குடும்பங்களில் மீண்டும் மீண்டும் சொல்லப்படுகிறது. உண்மையான வரவேற்பு செல்வத்தில் இல்லை; மனதின் உண்மையில் உள்ளது. பொறுமையுடன் இருக்கும் அன்பு ஒருபோதும் வீணாகாது. சபரியின் காத்திருப்பு குழந்தைகளுக்கு பொறுமையையும் பெரியவர்களுக்கு பக்தியையும் நினைவூட்டுகிறது.