விஸ்வாமித்திர முனிவர் ஒரு முக்கிய வேண்டுகோளுடன் அயோத்திக்கு வந்தார். ஒரு புனித யாகத்தைத் தடையின்றி காக்க இளம் இராமரும் இலட்சுமணனும் தம்முடன் வர வேண்டும் என்று கேட்டார்.

தசரத மன்னர் தனது மகன்களை மிகவும் நேசித்தார்; அதனால் முதலில் கவலைப்பட்டார். ஆனால் விஸ்வாமித்திரர் ஞானத்துடன் பேசியார், இராமர் அமைதியான மரியாதையுடன் அந்தப் பயணத்தை ஏற்றார். தம்பியருடன் நிற்க மகிழ்ச்சியுடன் இலட்சுமணனும் சென்றார்.

பயணத்தின் வழியில் முனிவர் ஒழுக்கம், தொழுகை, விழிப்புணர்வு ஆகியவற்றைக் கற்றுக்கொடுத்தார். காடு ஒரு பள்ளியாக மாறியது; அங்கு துணிவு என்பது அமைதியாக இருத்தல், கவனமாகக் கேட்பது, தேவையானபோது மட்டும் வலிமையைப் பயன்படுத்துவது என்பதாக இருந்தது.

முனிவருடன் நடந்த இராமர், உண்மையான பாதுகாப்பு சத்தமோ பெருமையோ அல்ல என்பதை காட்டினார். அது அமைதியானதும் பொறுப்புணர்வானதும் தர்மத்தில் வேரூன்றியதும் ஆகும்.