ஒரு நாள் கோகுலத்தில் அனைவரும் தங்கள் தினசரி வேலைகளில் பிஸியாக இருந்தனர். அப்போது ஒரு அந்நிய பெண் கிராமத்துக்குள் வந்தாள். அவள் அழகாக ஆடை அணிந்திருந்தாள், முகத்தில் அமைதியான சிரிப்பு இருந்தது. அதனால் பலர் அவளை வழியாகச் செல்லும் சாதாரணப் பயணி என்று நினைத்தனர்.

பழைய கதையில் அவளை பூதனா என்று அழைக்கிறார்கள். வெளியில் அன்பும் பரிவும் கொண்டவளாகத் தோன்றினாலும், உள்ளத்தில் நல்ல எண்ணம் இல்லை. குடும்பங்களுக்காகச் சொல்லப்படும் இந்த மென்மையான பதிப்பு குழந்தைகளை அச்சப்படுத்தாமல் ஒரு முக்கியப் பாடத்தை மட்டும் நினைவூட்டுகிறது: வெளியில் இனிமையாகத் தோன்றுவது எல்லாமே உள்ளிலும் நன்மை கொண்டதாக இருக்க வேண்டியதில்லை.

பூதனா பாலகிருஷ்ணரின் அருகே வந்தாள். ஆனால் கோகுலத்திற்கு ஒளியாக வந்த அந்த தெய்வக் குழந்தை பாதுகாப்பின்றி ஒருபோதும் இல்லை. அவள் கொண்டு வந்திருந்த ஆபத்து, அவர் அருகில் வந்ததும் பலம் இழந்தது. ஏமாற்றம் உண்மையின் முன் நீண்ட நேரம் மறைந்து நிற்க முடியவில்லை.

அருகிலிருந்தவர்கள் விரைவில் கிருஷ்ணர் அமைதியாகவும் பாதுகாப்பாகவும் இருப்பதை உணர்ந்தனர். கிராமம் மீண்டும் புரிந்துகொண்டது: பல நேரங்களில் மனிதர்கள் முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ளும் முன்பே தெய்வ அருள் காப்பாக நிற்கிறது. அதன் பின்னர் பெரியவர்கள் குழந்தைகளை இன்னும் கவனமாகக் காத்தனர்.

இன்று இந்தக் கதையை குடும்பங்கள் சொல்லும்போது முடிவில் ஆறுதலையே தருகின்றனர். கிருஷ்ணர் பாதுகாப்பாக இருந்தார், அன்பு ஏமாற்றத்தை விட வலிமையானது, கோகுலம் இந்த அனுபவத்தின் மூலம் மேலும் அறிவுடையதாகியது. அதனால் இந்தக் கதை குழந்தைகளுக்கு பயத்தை அல்ல, விவேகமான பாதுகாப்பை கற்பிக்கிறது.