ஒரு சிறிய தெருவில் ஒரு குழந்தைக்கு எல்லாம் உடனே அழகாகிப் போக வேண்டும் என்ற ஆசை இருந்தது. சில வாரங்களில் ஒரு திருவிழா வரவிருந்தது. வீட்டு வாசலருகே மண் குடைகளில் மலர்கள் மலர்ந்தால் எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும் என்று அது எண்ணியது. விதைகள் போட்டது, தண்ணீர் ஊற்றியது, மறுநாள் காலை அதிசயம் நடக்கும் என்று எதிர்பார்த்தது.

ஆனால் அடுத்த நாள் காலையில் ஒன்றும் மாறியிருக்கவில்லை. குடைகளில் அதே மண்ணே இருந்தது. குழந்தை தாத்தாவிடம், “இது எனக்கால் முடியாது போல இருக்கிறது. நல்ல விஷயங்கள் வளர இத tolik? ” என்று வருந்தியது. தாத்தா சிரிக்கவில்லை. அவன் பக்கத்தில் அமர்ந்து கொண்டார். உடனடி பலனை விரும்புவது குழந்தையின் மனதுக்குச் சாதாரணம்தான் என்று அவர் அறிந்திருந்தார்.

ஒரு சிறிய கிண்ணத்தில் தண்ணீர் எடுத்து அவர் சொன்னார்: “நல்ல விஷயங்கள் பலவும் மெதுவாகத்தான் வருகின்றன. அவை பலவீனமானவை என்பதற்காக அல்ல; முதலில் வேரூன்றிக் கொண்டிருப்பதற்காக.” பின்னர் அவர் ஒரு எளிய திட்டம் சொன்னார்: தினமும் கொஞ்சம் தண்ணீர், கொஞ்சம் சூரியஒளி, குடைகளின் அருகிலுள்ள களைகளை நீக்குதல், ஒன்றும் தெரியாத நாட்களிலும் கொஞ்சம் பொறுமை.

ஆரம்பத்தில் குழந்தை அதை மனமில்லாமல் செய்தது. சில நாட்களில் மண்ணைத்தவிர எதுவும் இல்லை. ஒரு காலை மெல்லிய பச்சை கோடு தெரிந்தது. சில நாட்களுக்கு பிறகு சிறிய இலைகள் வந்தன. அதை பார்த்த அயல்வாசி இன்னொரு குடை கொண்டு வந்தார். மற்றொரு குழந்தை வீட்டிலிருந்து விதைகள் கொண்டு வந்தது. ஒரு அத்தை சமையலறை கழிவுகளை உரமாக மாற்றுவது எப்படி என்று கற்றுக்கொடுத்தார். ஒரு குழந்தையின் அவசர ஆசை, தெருவெங்கும் பகிரப்பட்ட முயற்சியாக மாறியது.

திருவிழா வரும் நேரத்துக்கு தெரு உண்மையாகவே மாறிவிட்டது. அது ஒரு இரவின் மாயம் அல்ல. பல சிறிய செயல்கள் சேர்ந்து அமைதியாக கட்டிய அழகாக இருந்தது. வாசல்களில் மலர்கள், ஒளியைக்கண்டுப் பசுமையாக சாய்ந்த இலைகள், விரைவாக எல்லாம் வேண்டியிருந்த குழந்தைகள் இப்போது மெதுவாக வளர்ந்ததிலேயே பெருமை கொண்டனர்.

அந்த மாலை குடைகளின் நடுவே விளக்குகள் ஏற்றப்பட்டபோது குழந்தை மெதுவாகச் சொன்னது: “பெரிய அழகு ஒரே தடவையில் வந்து விடும் என்று நினைத்தேன். அது கிண்ணம் கிண்ணமாக வந்தது என எனக்குத் தெரியவில்லை.” தாத்தா சிரித்துக் கொண்டு, “தோட்டங்கள் மட்டும் அல்ல; திறன்கள், நம்பிக்கை, நட்பு, துணிவு எல்லாமும் இப்படித்தான் வளரும். சிறிய படிகள் எடுக்கும் போது சிறியதாகத் தோன்றும்; பிறகு திரும்பிப் பார்த்தால் அவை எவ்வளவு தூரம் கொண்டு வந்தன என்று தெரியும்,” என்றார்.

அதனால்தான் இந்தக் கதை குடும்பங்களில் வாழ்கிறது. பொறுமை என்பது ஒன்றும் செய்யாமல் காத்திருப்பது அல்ல. பலன் இன்னும் தெரியாவிட்டாலும் தேவையான சிறு செயல்களை தொடர்ந்து செய்வதே பொறுமை. அவசரம் தராத அழகை, நிலைத்த முயற்சி மெதுவாக உருவாக்கும்.