கோகுலத்தில் காலையிலேயே வீடுகள் விழித்துக்கொள்ளும். பால் காய்க்கப்படும், தயிர் பதியும், வெண்ணெய் கடையும். அந்த வெண்ணெய் ஒரு உணவுப் பொருள் மட்டும் அல்ல. வீட்டுப் பெண்களின் உழைப்பு, அன்பு, குடும்பத்தின் சுவை எல்லாம் அதில் இருந்தது. அதனால் கிருஷ்ணர் வெண்ணெய் குடங்களின் அருகில் தோன்றும்போது எல்லோருக்கும் ஒரே நேரத்தில் கவலையும் சிரிப்பும் வந்துவிடும்.

கோபியர்கள் வெண்ணெயை உயரத்தில் கட்டி வைப்பார்கள். சிலர் இருண்ட மூலையில் மறைப்பார்கள். சிலர் இந்த முறை கண்டுபிடிக்க முடியாது என்று நம்புவார்கள். ஆனால் கிருஷ்ணரும் அவரது நண்பர்களும் அதற்கும் தயார். ஒரு சிறிய மேடை, ஒரு தலைகீழ் குடம், ஒருவரின் தோளில் மற்றொருவர் ஏறுவது, நடுவில் ஒளிவிடும் கிருஷ்ணரின் கண்கள். சில நிமிடங்களில் வெண்ணெய் குடம் மீண்டும் காலியாகிவிடும்.

புகார்கள் யசோதையிடம் வரும். ஆனால் அவை கோபமான புகார்கள் அல்ல. “நான் மிகவும் மறைத்தேன், ஆனாலும் முதலில் அதையே கண்டுபிடித்தான்” என்று ஒருவர் சொல்வார். “அவன் இவ்வளவு தூய்மையாகப் பார்த்தான், திட்ட வந்ததை மறந்து விட்டேன்” என்று இன்னொருவர் சிரிப்பார். யசோதை கடினமாக இருக்க முயற்சித்தாலும், இந்த குழந்தை வீடுகளிலிருந்து வெண்ணெய் எடுப்பதற்கும் மேலாக அங்கிருந்த சோர்வை அகற்றுகிறது என்பதை அறிந்திருந்தாள்.

இந்தக் கதையின் இனிமை, கிருஷ்ணர் வெண்ணெயை தனக்காக மட்டும் வைத்துக்கொள்ளாததில் இருக்கிறது. நண்பர்களை அழைத்து பகிர்ந்து கொள்வார். சில சமயம் குரங்குகளுக்கும் தருவார். அப்போது வெண்ணெய் ஒரு ரகசிய சுவை அல்ல, கிராமமெங்கும் பரவும் மகிழ்ச்சியாக மாறுகிறது. அதனால் “மாகன் சோர்” என்ற பெயர் திட்டமாக அல்ல, பாசப்பெயராக மாறியது.

குடும்பங்கள் இந்தக் கதையைச் சொல்லும்போது ஒரு முக்கியமான நினைவூட்டலும் சேர்க்கிறார்கள். இது அப்படியே பின்பற்ற வேண்டிய செயல் அல்ல. அன்பில்லாத குறும்பு காயப்படுத்தும். அன்புடன் வரும் விளையாட்டு மட்டும் வீடுகளை இணைக்கும். கோகுலத்தில் வெண்ணெய் குறைந்திருக்கலாம், ஆனால் பாசம் அதிகமானது. அதுவே இந்தக் கதையின் நிலையான ஒளி.