சில நட்புகள் பெரிய வாக்குறுதிகளோடு தொடங்கும். சில நட்புகள் மிகவும் அமைதியாகத் தொடங்கும்; பின்னர் தான் அதன் ஆழம் தெரிய வரும். கிருஷ்ணன் மற்றும் சுதாமாவின் நட்பு அப்படிப்பட்டது. அது அரண்மனையில் அல்ல, ஒன்றாகக் கற்றும் பகிர்ந்தும் வளர்ந்த நாட்களில் உருவானது.

குருகுல வாழ்க்கையில் அவர்கள் ஒன்றாக உழைத்தனர், உணவைப் பகிர்ந்தனர், சிரமநேரங்களிலும் ஒருவருக்கொருவர் துணையாக இருந்தனர். சுதாமா வெளிப்படையாக ஜொலிக்கும் நாயகன் அல்ல; அமைதியான, உண்மையான, உள்ளார்ந்த செல்வமுள்ள நண்பன். கிருஷ்ணனும் அவரை பதவியால் அல்ல, இதயத்தால் அறிகிறான். அதுவே இந்த நட்பின் ஒளி.

காலம் சென்றபோது கிருஷ்ணன் மன்னனாகிறான்; சுதாமா வறுமையில் வாழ்கிறான். இருந்தாலும் சுதாமா கிருஷ்ணனைச் சந்திக்கச் செல்லும்போது பேராசையுடன் போவதில்லை. ஒரு சிறிய அவல் கட்டியையே அன்பின் அடையாளமாக எடுத்துச் செல்கிறான். பரிசின் மதிப்பு அதன் விலையல்ல; அதில் இருக்கும் உணர்ச்சிதான் என்பதை கதை சொல்கிறது.

கிருஷ்ணன் சுதாமாவைக் கண்டதும் தூரத்தில் இருக்கவில்லை. எழுந்து வரவேற்று, மரியாதை செய்து, அந்தச் சிறிய பரிசை மகிழ்ச்சியுடன் ஏற்றுக்கொண்டான். ஆடையின் ஏழ்மையை அல்ல, இதயத்தின் உண்மையைப் பார்த்தான். இதுவே இந்தக் கதையின் மையம். உண்மையான நட்பு பரிமாற்றமல்ல; கருணை. காலம் மாறலாம், ஆனால் இதயத்தை நினைவில் வைக்கும் நண்பன் வாழ்க்கையின் பெரும் வரம்.