அனுமனின் மகத்துவம் பற்றி பேசும்போது பலர் முதலில் நினைப்பது அவரது வலிமை. கடலைத் தாண்டியது, மலை ஏந்தியது, வேகமாகப் பாய்ந்தது. ஆனால் அசோகவனத்தில் சீதையை கண்ட தருணம் அவர் எப்போது மென்மையாக இருக்க வேண்டும் என்பதையும் அறிவார் என்பதை காட்டுகிறது.

லங்கையைத் தேடி அலைந்தபின் அனுமன் சீதை இருந்த அசோகவனத்தை அடைந்தார். அங்கு பூக்களும் மரங்களும் இருந்தாலும் காற்றில் துயரத்தின் கனமும் இருந்தது. சீதையைப் பார்த்தவுடன் அவர் உடனே முன்னே வரவில்லை. பயத்தில் இருக்கும் மனதிற்கு திடீர் தோற்றம் அல்ல, நிம்மதி தேவை என்பதை அவர் உணர்ந்தார். அதனால் முதலில் அமைதியாகக் கவனித்தார். பின்னர் எவ்வாறு பேசுவது என்று எண்ணினார்.

இறுதியில் அவர் இராமனை நினைவூட்டும் வார்த்தைகளையும் பின்னர் இராமனின் மோதிரத்தையும் அளித்தார். அந்த மோதிரம் ஒரு பொருள் மட்டும் அல்ல; நினைவு, உறவு, உறுதி ஆகியவற்றின் அடையாளம். இராமன் மறந்துவிடவில்லை, உதவி வந்து கொண்டிருக்கிறது, நம்பிக்கை இங்கேயே வந்துவிட்டது என்று அது சொன்னது.

இதனால் இந்தக் கதை மிகவும் இனிமையாகிறது. அனுமன் தன் வீரத்தை முன்வைக்கவில்லை; ஆறுதலைக் கொண்டு வந்தார். குழந்தைகள் இக்கதையில் இருந்து தைரியம் என்பது சத்தமாக இருப்பது மட்டுமல்ல என்பதை கற்கிறார்கள். சில நேரங்களில் அது காத்திருக்கவும், புரிந்துகொள்ளவும், கருணையுடன் உண்மையைச் சொல்லவும் தெரிந்திருப்பதே.