குழந்தைகள் அனுமனை அவரது பேராற்றலுக்காக நேசிக்கிறார்கள். ஆனால் அவரது மென்மையான உள்ளமும் அதே அளவு முக்கியமானது. சீதையைச் சந்தித்து இராமனின் மோதிரத்தை வழங்கும் தருணம் இதை மிக அழகாகக் காட்டுகிறது. இது சத்தமான வெற்றிக்கதை அல்ல. இது காத்திருக்கும் ஒரு இதயத்திற்குள் நம்பிக்கையை மெதுவாக கொண்டு சேர்க்கும் சேவைக்கதை.

அசோக வனத்தில் அனுமன் உடனே முன்னே வரவில்லை. முதலில் கவனித்தார். சீதையின் மனதில் பயம் அதிகரிக்கக் கூடாது என்பதை அவர் அறிந்தார். உதவுவது என்றால் செய்தியை மட்டும் சொல்வது அல்ல; அதை எப்படிச் சொல்ல வேண்டும் என்பதையும் அறிதல். அதனால் அவர் முதலில் இராமனை நினைவூட்டும் சொற்களால் நம்பிக்கைக்கான கதவைத் திறந்தார்.

பின்னர் அவர் மோதிரத்தை வழங்கினார். அது சிறியதாய் இருந்தாலும் அந்த நொடி அதில் பெரிய அர்த்தம் இருந்தது. அது ஒரு ஆபரணம் மட்டுமல்ல; “நீங்கள் மறக்கப்படவில்லை” என்ற கண்கூடிய உறுதி. தூரம் இன்னும் உள்ளது. காத்திருப்பும் முடிவடையவில்லை. ஆனால் நம்பிக்கை இப்போது கைக்குள் தொட்டுணரக்கூடியதாகிறது.

இந்தக் கதையின் இன்னொரு அழகு, அனுமன் தன்னை மையமாக்காததில்தான். தனது பயணத்தின் பெருமையைச் சொல்லாமல், சீதையின் மனதில் உறுதியை மீண்டும் எழுப்புவதே அவரது நோக்கம். அதனால் அவர் வெறும் தூதராக இருக்கவில்லை; துயரத்துக்கும் நம்பிக்கைக்கும் இடையே ஒரு பாலமாக மாறுகிறார்.

அதனால் இந்தக் கதை குடும்பங்களில் மிகுந்த பாசத்துடன் சொல்லப்படுகிறது. பல நேரங்களில் ஒரு சிறிய அடையாளம், ஒரு உண்மையான சொல், ஒரு நம்பகமான செய்தி முழு இதயத்தின் நிலையை மாற்றிவிடும். அனுமன் நமக்குச் சொல்லுவது இதுதான்: பலத்தின் ஒரு உயர்ந்த வடிவம் மற்றொருவரின் நம்பிக்கையை அவர்களுக்காக பாதுகாத்து கொண்டு செல்வதே.