பாண்டவர்களில் பீமன் தனது அசாதாரண பலத்திற்காகப் புகழ்பெற்றவர். அவர் நடந்தால் வேகம், பேசினால் தைரியம், போரிட்டால் பேராற்றல். தனது வலிமையில் அவருக்கு நம்பிக்கையும் பெருமையும் இருந்தது. ஒருநாள் காட்டுப்பாதையில் விரைவாகச் சென்றபோது, பாதையோரம் அல்ல, நடுவே ஒரு முதிய வானரன் அமைதியாக படுத்திருப்பதைப் பார்த்தார். அவன் வால் வழியை மறைத்துக் கொண்டிருந்தது.

பீமன் முதலில், “என் வழியிலிருந்து வாலை மாற்று” என்றார். அந்த வானரன் மெதுவாக, “நான் மிகவும் சோர்ந்துள்ளேன். உனக்கு அவசரம் என்றால் நீயே அதை ஓரமாக மாற்றிக்கொள்” என்றான். பீமனுக்கு இது மிகவும் எளிதாகத் தோன்றியது. பெரிய கற்களையே தூக்கும் தனக்கு ஒரு வாலை நகர்த்த முடியாதா?

ஆனால் வால் அசையவே இல்லை. பீமன் மீண்டும் முயன்றார். இம்முறை இன்னும் அதிக பலம் போட்டார். அதுவும் பயனளிக்கவில்லை. அப்போது அவர் முகத்தில் கோபம் இல்லாமல் அதிர்ச்சி தோன்றியது. ஒரு சாதாரண வானரனின் வால் போல் தோன்றிய ஒன்றை நகர்த்த முடியவில்லை என்றால், முன் கிடப்பவர் சாதாரணர் அல்ல என்பதைக் புரிந்துகொண்டார்.

பீமன் பணிவுடன், “நீர் யார்?” என்று கேட்டார். அதற்கு வானரன் தன் உண்மையான பெருமையை வெளிப்படுத்தினான். அவர் அனுமன். வீரர்களின் மனத்தையும் பணிவாக மாற்றும் அந்த மகாவீரர். பீமனின் பெருமை அங்கே கரைந்தது; அதன் இடத்தில் மரியாதை வந்தது. அனுமன் கூறியது தெளிவானது: வலிமை பெரிது, ஆனால் அது பணிவும் தர்மமும் சேர்ந்தால்தான் ஒளிவிடும்.

இந்தக் கதை பீமனைச் சிறிதாக்குவதில்லை; அவரை இன்னும் உயர்வாக ஆக்குகிறது. ஏனெனில் கற்றுக்கொள்ளும் வலிமை, வெறும் உடல் வலிமையை விட பெரியது. ஒவ்வொரு தடையும் பலத்தால் மட்டும் அகலாது. சில தடைகள் மரியாதையாலும் தன்னறிவாலும் அகலும். அனுமன் பீமனின் பலத்தை குறைக்கவில்லை; அதற்கு சரியான இடத்தை காட்டினார்.

அதனால் இந்தக் கதை குடும்பங்களில் மீண்டும் மீண்டும் சொல்லப்படுகிறது. குழந்தைகளுக்கு இது ஆற்றல்மிக்க இரு பெருமக்களின் சந்திப்பு. பெரியவர்களுக்கு இது ஒரு அமைதியான பாடம். நமக்குள்ள பலம் எவ்வளவு என்பது போதாது; அதை எப்படித் தாங்குகிறோம் என்பதே உண்மையான மகத்துவம். அனுமனும் பீமனும் அந்த உண்மையை அழகாக நினைவூட்டுகிறார்கள்.