கோகுலத்தில் கிருஷ்ணனின் சிறுவயது குறும்புகள் முடிவில்லாத கதைகளாக இருந்தன. வெண்ணெயை எடுப்பதும், ஓடிப்போவதும், சிரித்தபடி அனைவரையும் வெல்லுவதும் அவனுடைய தனிச்சிறப்பு. ஆனால் தாமோதர லீலை வெறும் குறும்புக்கதை என்பதற்காக மட்டுமல்ல சிறப்பாக நினைவுகூரப்படுகிறது. அன்பின் ஆற்றலை மிகவும் ஆழமாக காட்டுவதற்காக அது குடும்பங்களில் மதிக்கப்படுகிறது.

ஒரு நாள் யசோதா, கிருஷ்ணனுக்கு ஒரு சிறிய அன்பான பாடம் தேவை என நினைத்தாள். அது கடுமையான கோபம் அல்ல. ஓயாமல் அசைந்துகொண்டிருக்கும் தன் குழந்தைக்கு சற்று அமைதியை கற்பிக்கவேண்டிய தாயின் மனம். அதனால் அவனை ஒரு உரலோடு சற்று நேரம் கட்டிப் பார்க்கிறாள். ஆனால் ஒவ்வொரு முறை கயிறு சிறிது குறைவாக இருந்தது. இன்னொரு துண்டு சேர்த்தாள். மறுபடியும் குறைவு. மீண்டும் சேர்த்தாள். அதே நிலை.

இந்தப் பகுதியை குடும்பங்கள் மிகவும் ரசித்து சொல்வார்கள். ஏன் ஒவ்வொரு முறை அதே அளவு குறைவாக இருந்தது? யசோதா களைத்தாலும் கைவிடவில்லை. தலைமுடி தளர்ந்தது, கைகள் சோர்ந்தது, மூச்சு விரைந்தது. ஆனால் அவள் முயற்சியைத் தொடர்ந்தாள். அது வலிமையின் பிடிவாதம் அல்ல; அன்பின் பொறுமை. தன் பிள்ளையை உடைக்க அல்ல, வழிநடத்தவே அவள் முயன்றாள்.

இறுதியில் கிருஷ்ணனே தன்னை கட்ட அனுமதித்தான் என்று மரபு சொல்கிறது. அப்போது இந்தக் கதையின் இதயம் தெரிகிறது: எதுவாலும் அடைக்க முடியாத அனந்தன் கூட தாயின் அன்பால் கட்டுண்டான். அதனால்தான் 'தாமோதரன்' என்ற பெயர் இனிமையானது. இங்கே கயிறு பயத்தின் அடையாளம் அல்ல; உறவின் அடையாளம். அன்பு திருத்த முடியும், வழி காட்ட முடியும், ஆனால் நம்பிக்கையை உடைக்காமல்.