இராமாயணத்தின் அமைதியானதாய் இருந்தாலும் மிக ஆழமான தருணங்களில் ஒன்று பரதன் இராமனின் பாதுகைகளை அரியணையில் வைப்பதுதான். இதில் போரின் சத்தம் இல்லை; ஆனால் குணநலனின் பிரகாசம் உள்ளது. இராச்யம் பரதனுக்கு முன் இருந்தாலும், அது அவருக்குச் சொந்தமான மகிழ்ச்சி அல்ல என்பது அவருக்குத் தெளிவாக இருந்தது.

பரதன் இராமனைச் சந்திக்கச் சென்றது அதிகாரம் கேட்க அல்ல; இராமன் திரும்பி வந்து ஆட்சி செய்ய வேண்டும் என்று வேண்டிக்கொள்ளத்தான். ஆனால் இராமன் தர்மத்தை விட்டுவிடவில்லை. வனவாசத்தை முடிக்க வேண்டும் என்ற உறுதியில் நின்றார். அது பரதனுக்குக் கஷ்டமான தருணமாக இருந்தது. ஆனாலும் அவர் துயரத்தை ஆசையாக மாற்றவில்லை.

அதற்குப் பதிலாக இராமனின் பாதுகைகளை அரியணையில் வைத்தார். அது அலங்காரச் சின்னம் அல்ல; ஒரு வாக்குறுதி. அவர் இராச்யத்தைப் பார்த்துக்கொள்வார், ஆனால் உரிமையாளராக அல்ல, பாதுகாவலராக. இதனால்தான் பரதனின் கதை தலைமைக்கு வேறொரு அர்த்தத்தை அளிக்கிறது.

குழந்தைகளும் இதன் உள்ளார்ந்த உண்மையைப் புரிந்துகொள்ள முடியும். யாரோ ஒருவருடைய பொருளை நம்பிக்கையோடு காத்து திருப்பித் தருவது போல பரதன் முழு இராச்யத்தையே நம்பிக்கையுடன் காத்தார். பாதுகைகள் அதிகாரத்தின் சின்னம் அல்ல; நம்பிக்கையின் சின்னம் என்பதை இந்தக் கதை அழகாகச் சொல்லுகிறது.