ராமர், இலட்சுமணர், முனிவர் விஸ்வாமித்திரர் ஆகியோர் தங்கள் பயணத்தைத் தொடர்ந்து சென்றபோது, மிகவும் அமைதியான ஒரு இடத்தை அடைந்தனர். அங்கு நிலவிய நிசப்தத்துக்கே ஒரு கதை இருப்பதுபோல் தோன்றியது. அது அஹல்யாவுடன் தொடர்புடைய இடம் என்று விஸ்வாமித்திரர் கூறினார்; இராமாயணத்தில் பெரும் கருணையுடன் நினைவுகூரப்படும் ஒரு பெயர்.

குடும்பங்களுக்காகச் சொல்லப்படும் இந்தக் கதையில் கடினமான விவரங்களுக்கு பதிலாக காத்திருப்பு, அருள், புதுப்பிறப்பு ஆகியவற்றுக்கு முக்கியத்துவம் அளிக்கப்படுகிறது. அஹல்யா நீண்ட நாட்கள் அமைதியிலும் பிரிவிலும் இருந்ததாகக் கூறப்படுகிறது. அவரைச் சூழ்ந்த இடமே கூட புதிய விடியலை எதிர்பார்த்தது போல இருந்தது.

ராமர் அந்த இடத்தில் கால்வைத்தபோது மாற்றம் சத்தத்தோடும் தீர்ப்போடும் வரவில்லை. அது கருணையுடனும் தர்மத்தின் அமைதியான ஒளியுடனும் வந்தது. நீண்ட காலமாக கசிந்திருந்த மௌனம் அந்த வருகையில் மெதுவாக விலகத் தொடங்கியது.

அஹல்யா மரியாதையுடன் மீண்டும் எழுந்தார். துயரத்தால் மூடப்பட்டிருந்த இடத்திற்கு ஒளி திரும்பியது. இந்தக் கதை குழந்தைகளை குழப்பத்தில் தள்ளுவதில்லை; மாறாக, அருள் நீண்ட கால சுமையையும் ஆற்ற முடியும், அமைதியின் இரவும் எப்போதும் நீடிக்காது என்பதை கற்பிக்கிறது.

பயணம் அடுத்தடுத்ததாகச் சென்றாலும், அந்த நிமிடம் மனதில் தங்கிக் கொண்டது. உண்மையான மகத்துவம் வெற்றியிலும் வலிமையிலும் மட்டும் இல்லை; எங்கு சென்றாலும் புதுப்பிறப்பை கொண்டு செல்லும் கருணையுள்ள இருப்பிலும் இருக்கிறது என்பதை இது காட்டுகிறது. அதனால் குடும்பங்கள் இந்தக் கதையை நம்பிக்கையின் கதையாக நினைவில் வைத்திருக்கின்றன.