ഗണേശഭഗവാന്റെ രൂപത്തിൽ കുട്ടികൾ ആദ്യം ശ്രദ്ധിക്കുന്ന കാര്യങ്ങളിൽ ഒന്നാണ് ഒടിഞ്ഞ ഒരു ദന്തം. എന്തുകൊണ്ടാണ് വിഘ്നഹർത്താവായ ഗണേശൻ ഇങ്ങനെ ചിത്രീകരിക്കപ്പെടുന്നത് എന്ന് അവർ ചോദിക്കും. കുടുംബങ്ങൾ ഈ ചോദ്യത്തിന് ഭയത്തിന്റെയോ ദുഃഖത്തിന്റെയോ കഥയല്ല, മറിച്ച് സമർപ്പണത്തിന്റെയും സേവനത്തിന്റെയും കഥയിലൂടെയാണ് മറുപടി നൽകുന്നത്.

ഒരു പരമ്പരാഗതകഥയിൽ വ്യാസമഹർഷി മഹത്തായ ഒരു ജ്ഞാനഗ്രന്ഥം എഴുതിക്കൊള്ളാൻ തയ്യാറാകുന്നു. അതിന്റെ വാക്കുകൾ ആഴമുള്ളവയും അതിന്റെ അർത്ഥം സൂക്ഷ്മവുമായിരുന്നു. അത് ഇടവിടാതെ, ശ്രദ്ധയോടെ രേഖപ്പെടുത്താൻ കഴിവുള്ള ഒരാൾ വേണം. ഗണേശൻ അതിന് തയ്യാറായി. എന്നാൽ ഈ ജോലി കളിയല്ലെന്നും, പറയുന്നവനും എഴുതുന്നവനും ഒരുപോലെ ഏകാഗ്രരായിരിക്കണമെന്നും അദ്ദേഹം മനസ്സിലാക്കി.

ഗ്രന്ഥരചന പുരോഗമിക്കുമ്പോൾ വാക്കുകളുടെ പ്രവാഹം നിർത്താനാവാത്തതായിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് എഴുതാൻ ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന ഉപകരണം മതി വരാതിരുന്നത്. ഇവിടെ കഥയുടെ മനോഹരഭാഗം തുടങ്ങുന്നു. ഗണേശൻ അസ്വസ്ഥനായില്ല. ജോലി ഉപേക്ഷിച്ചില്ല. വലിയ കാര്യം പൂർത്തിയാക്കാൻ ചെറിയ അസൗകര്യത്തെ അനുവദിച്ചില്ല. പകരം തന്റെ സ്വന്തം ദന്തം തന്നെ എഴുത്തുപകരണമായി മാറ്റി.

അതിനാലാണ് ഈ കഥ ഒടിവിനെക്കുറിച്ചല്ല, അർപ്പണത്തെക്കുറിച്ചാണ് സംസാരിക്കുന്നത്. ഒരു സാധാരണ രൂപവിശേഷം മഹത്തായ സേവനത്തിന്റെ അടയാളമായി മാറി. അപൂർണ്ണത എന്നത് എപ്പോഴും നഷ്ടമല്ല; ചിലപ്പോൾ അത് നാം എന്തിന് വേണ്ടി നിന്നുവെന്നതിന്റെ തെളിവാണ്. ഗണേശന്റെ ഒടിഞ്ഞ ദന്തം ലജ്ജയുടെ ചിഹ്നമല്ല, സ്ഥിരതയുടെ ചിഹ്നമാണ്.

കുട്ടികൾക്ക് ഈ പാഠം വളരെ എളുപ്പം മനസ്സിലാകും. അറ്റം പൊട്ടിയ കളിപ്പാട്ടം ഇന്നും പ്രിയപ്പെട്ടതാകാം. തുന്നിച്ചേർത്ത പുസ്തകം ഇപ്പോഴും നല്ല ആശയങ്ങൾ സൂക്ഷിക്കാം. ഒരു തെറ്റ് ഒരു പഠനമായി മാറാം. ഒരിക്കൽ പ്രയാസമുണ്ടായിടത്ത് പിന്നീടൊരു ശക്തി വളരാം. ഗണേശൻ നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നത് രൂപത്തിലെ പൂർണ്ണതയെക്കാൾ ലക്ഷ്യത്തിലെ പവിത്രതയാണ് പ്രധാനമെന്ന്.

അതുകൊണ്ടാണ് ഒടിഞ്ഞ ദന്തത്തിന്റെ കഥ തലമുറകളോളം പ്രിയപ്പെട്ടതായിരിക്കുന്നത്. എന്തെങ്കിലും മാറിയതോ പൊട്ടിയതോ കണ്ടാൽ അതിനെ നാം നാണത്തോടെ മറയ്ക്കണോ, അതിൽ നിന്നു പഠിച്ചതെന്താണെന്ന് നോക്കണോ എന്ന് ഈ കഥ നമ്മോട് ചോദിക്കുന്നു. ഗണേശന്റെ ഉത്തരം വ്യക്തമാണ്: ജ്ഞാനത്തിനും സേവനത്തിനും സമർപ്പിച്ചാൽ, ഒടിഞ്ഞതുപോലും അർത്ഥവത്തായ അനുഗ്രഹമായി മാറും.