ഒരു ആഘോഷഭരിതമായ സന്ധ്യയ്ക്ക് ശേഷം ഗണേശൻ സന്തോഷത്തോടെ വീട്ടിലേക്കു മടങ്ങുകയായിരുന്നു. അവന്റെ മനസ്സ് ലഘുവായിരുന്നു, നടപ്പിൽ ആനന്ദമുണ്ടായിരുന്നു, മുകളിലെ ആകാശത്ത് നക്ഷത്രങ്ങൾ തിളങ്ങുകയായിരുന്നു. ചന്ദ്രൻ അതിവെളിച്ചത്തോടെ താഴെയുള്ള ലോകത്തെ നോക്കി നിന്നു.
കഥ പറയുന്നതുപോലെ, ഗണേശൻ ഒരു നിമിഷം തെന്നിപ്പോയി തുലനം തെറ്റിച്ചു. ആരോടും സംഭവിക്കാവുന്ന ചെറിയൊരു തെറ്റായിരുന്നു അത്. പക്ഷേ ചന്ദ്രൻ കരുണ കാണിക്കാതെ ചിരിക്കാരം തുടങ്ങി.
ആ ചിരി ജ്ഞാനമുള്ളതായിരുന്നില്ല. ഒരാളുടെ ചെറിയ അനിഷ്ടനിമിഷത്തെ മനസ്സിലാക്കുന്നതിനുപകരം അതിനെ പരിഹസിക്കാനായിരുന്നു അത്. ഗണേശൻ മുകളിലേക്ക് നോക്കി ചന്ദ്രൻ സൗമ്യതയ്ക്ക് പകരം അഭിമാനമാണ് തിരഞ്ഞെടുത്തതെന്ന് മനസ്സിലാക്കി.
ഈ കഥയുടെ സൗമ്യമായ പാഠം വളരെ ലളിതമാണ്: വെളിച്ചം മാത്രം മതി എന്നല്ല, വിനയവും വേണം. പുറമേ മനോഹരമായിരുന്നാലും അഭിമാനം ഹൃദയത്തെ മങ്ങിയതാക്കാം. മറ്റൊരാൾക്ക് ബുദ്ധിമുട്ടായ നിമിഷത്തിൽ സഹാനുഭൂതിയോടെ പ്രതികരിക്കുന്നതാണ് കൂടുതൽ മനോഹരം.
അവസാനം ചന്ദ്രൻ തന്റെ തെറ്റ് ഗ്രഹിച്ചു. ചിരി നിർത്തി, അഭിമാനം ചിന്തയായി മാറി, രാത്രി വീണ്ടും ശാന്തമായി. കുടുംബങ്ങൾ ഈ കഥ ഓർത്തുപറയുന്നത് കുട്ടികൾക്ക് ഒരു മധുരമായ ഓർമ്മ നൽകാനാണ്: ഒരാളോടൊപ്പം ചിരിക്കുന്നത് വേറെ, ഒരാളെ നോക്കി ചിരിക്കുന്നത് വേറെ. കരുണയാണ് യഥാർത്ഥ പ്രകാശം.