പല വീടുകളിലും വിനായകച്ചതുര്ത്ഥിക്കാലത്തോ പൂജാദിവസങ്ങളിലോ മോദകങ്ങളുടെ തളിക കണ്ടാൽ കുട്ടികൾ ചോദിക്കാറുണ്ട്: "ഗണപതി ഇത്രയും ഇഷ്ടപ്പെടുന്നത് എന്തുകൊണ്ട്?" ഈ ചോദ്യം ഭക്ഷണത്തെക്കുറിച്ച് മാത്രമല്ല; സ്നേഹത്തോടെ ഒരുക്കിയ ഒരു നൈവേദ്യത്തിന്റെ അർത്ഥത്തെക്കുറിച്ചുമാണ്. മോദകത്തിന്റെ കഥ കുടുംബങ്ങൾ പറയുന്നത് വയറിനുള്ള മധുരത്തെക്കാൾ ഹൃദയത്തിനുള്ള മധുരത്തെ ഓർമ്മപ്പെടുത്താനാണ്.
ഒരു ജനപ്രിയ കുടുംബാവിഷ്കാരത്തിൽ പാർവതി അമ്മ വലിയ കരുതലോടെ പുതിയ മോദകങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കുന്നു. അടുക്കള മുഴുവൻ നല്ല സുഗന്ധം നിറയും. അരിപൊടി മൃദുവായി ചുരുട്ടി, ഉള്ളിലെ പൂരണം സ്നേഹത്തോടെ നിറച്ച്, ഓരോ മോദകവും ഒരു ചെറിയ സമ്മാനമായി രൂപം കൊള്ളുന്നു. ഇത് പാചകം മാത്രമല്ല; ശ്രദ്ധയും സ്നേഹവും ചേർന്ന സമർപ്പണമാണ്. ഗണപതി അത് കണ്ടപ്പോൾ മധുരത്തിനായി മാത്രം സന്തോഷിച്ചില്ല; അതിൽ ചേർന്നിരിക്കുന്ന സ്നേഹം അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
തുടർന്ന് വീട്ടിൽ ഒരു സ്നേഹകരമായ ചർച്ച ഉയരും: ആദ്യ മോദകം ആര്ക്കാണ് കൊടുക്കേണ്ടത്? ചില പറയലുകളിൽ, അതിന്റെ മൂല്യം ഏറ്റവും നന്നായി മനസ്സിലാക്കുന്നവർക്കാണ് അത് ലഭിക്കുന്നത്. ഗണപതി മോദകത്തെ നോക്കുമ്പോൾ, പുറത്തു ലളിതമായ ഒരു രൂപവും അകത്ത് സമൃദ്ധമായ പൂരണമുമാണ് അവൻ കാണുന്നത്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ അത് ജ്ഞാനത്തിന്റെ പ്രതീകമായി അദ്ദേഹം സ്വീകരിക്കുന്നു. യഥാർത്ഥ ജ്ഞാനം പലപ്പോഴും പുറത്ത് അതിമനോഹരമായി കാഴ്ചവയ്ക്കാതെ ഉള്ളിൽ മധുരവും പോഷണവും നിറഞ്ഞതായിരിക്കും.
ഈ കഥയുടെ മറ്റൊരു മനോഹര ഭാഗം, ഗണപതി ആ സന്തോഷം തനിക്കെന്തെന്നോണം പിടിച്ചുവെക്കാത്തതാണ്. അനുഗ്രഹം പങ്കിട്ടാൽ മാത്രമാണ് പൂർണ്ണമാകുന്നത്. അതുകൊണ്ട് മോദകം തനിച്ചുള്ള ആസ്വാദനത്തിന്റെ അടയാളമല്ല; നന്ദിയോടെയും പങ്കിടലോടെയും സ്വീകരിക്കുന്ന മധുരത്തിന്റെ അടയാളമാണ്. പരിശ്രമത്തോടെ ഉണ്ടാക്കിയതു, നന്ദിയോടെ സ്വീകരിച്ചതും മനസ്സോടെ പങ്കിട്ടതുമാകുമ്പോൾ അത് കൂടുതൽ മധുരമാകും എന്ന് ഈ കഥ കുട്ടികൾക്ക് പഠിപ്പിക്കുന്നു.