ഗണേശന്റെ ചിത്രങ്ങൾ കാണുന്ന കുട്ടികൾക്ക് പതിവായി ഒരുപാട് സന്തോഷം തരുന്ന ഒരു കാര്യമുണ്ട്. മഹത്തായ ഗണേശൻ സമീപം ഒരു ചെറിയ എലിയുമായി നിൽക്കുന്നു. വലിപ്പത്തിൽ വലിയ വ്യത്യാസം ഉണ്ടെങ്കിലും അവരുടെ സൗഹൃദം വളരെ സ്വാഭാവികമായി തോന്നുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഈ കഥ കുട്ടികളെ ഉടനെ ആകർഷിക്കുന്നു: മഹത്തായ ഒരാൾ എന്തുകൊണ്ട് ചെറുതായൊരു കൂട്ടുകാരനെ തിരഞ്ഞെടുക്കും?

ഒരു ഉത്സവദിവസം എല്ലാവരും അലങ്കരിച്ച ഒരു മുറ്റത്ത് ഒത്തുകൂടിയെന്നാണ് കുടുംബങ്ങളിൽ പറയുന്ന സുന്ദരമായ രൂപം. വലിയവരും വേഗമേറിയവരുമായ പല ജീവികളും തങ്ങളുടെ കഴിവുകൾ കാണിക്കാൻ എത്തിയിരുന്നു. ആരോ ശക്തി പറഞ്ഞു. ആരോ വേഗം പറഞ്ഞു. ചെറിയ എലി ഒരു മൂലയിൽ ശാന്തമായി നിന്നു. പലർക്കും അതിനെ കാണാനുപോലും സമയം എടുത്തില്ല. ചിലർ ചിരിച്ചുകൊണ്ട്, “ഇവൻ എന്ത് സഹായം ചെയ്യും?” എന്നും ചോദിച്ചു.

പക്ഷേ ഗണേശൻ ആ ചെറുസുഹൃത്തിനെ ശ്രദ്ധിച്ചു. മറ്റുള്ളവർ കാണാത്ത കാര്യങ്ങൾ എലി കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആരോ വീഴ്ത്തിയ പൂവ് അത് യാഗവേദിക്കരികിലേക്കു തള്ളി കൊണ്ടുവന്നു. ഒരു നൂൽ കുടുങ്ങിയപ്പോൾ അത് സാവധാനമായി വിടുതൽ കൊടുത്തു. താഴെ വീണ ചെറിയ മണി ആരും കണ്ടില്ല; എലി കണ്ടു. ഒട്ടും ശബ്ദമില്ലാതെ, പ്രശംസ തേടാതെ, അത്യാവശ്യമായ ചെറിയ ജോലികൾ അതു ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു.

ഒടുവിൽ ഗണേശൻ എല്ലാവരോടും ചോദിച്ചു: “ചെറിയതെന്നത് പ്രയോജനമില്ലാത്തതാണോ?” മുറ്റം നിശ്ശബ്ദമായി. അപ്പോൾ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു, ലോകം വലിയ പ്രവർത്തികളാൽ മാത്രം നിലനിൽക്കുന്നില്ല; സൂക്ഷ്മമായി ചെയ്യുന്ന ചെറുപ്രവർത്തികളും അതിനെ ചേർത്ത് നിർത്തുന്നു. എല്ലാരും കാണുന്ന ജോലി പ്രധാനമാണ്. പക്ഷേ ആരും ശ്രദ്ധിക്കാത്ത സഹായവും അത്ര തന്നെയേ പ്രധാനമാകൂ.

ആ ദിവസത്തിനു ശേഷം എലിയെ കുറിച്ചുള്ള ചിരി മാറി. അത് കളിയാക്കുന്ന ചിരിയല്ലായിരുന്നു; സ്നേഹത്തോടെ വിളിക്കുന്ന ചിരിയായി. കുട്ടികൾ അതിനെ നോക്കി കൈവീശി. മറ്റുള്ളവർ അതിനെ ബഹുമാനത്തോടെ കണ്ടു. ഈ കഥ കുട്ടികളോട് പറയുന്നത് വളരെ ലളിതമായ സത്യം തന്നെയാണ്: ചെറിയ കൂട്ടുകാരെ കുറച്ച് വിലയിരുത്തരുത്. ശബ്ദമില്ലാതെ ചെയ്യുന്ന നന്മകൾ പലപ്പോഴും വലിയ ലോകം നിലനിറുത്തുന്നു.