ധനത്തിന്റെ ദേവനായ കുബേരന് തന്റെ മഹത്തായ സമ്പത്തിനെക്കുറിച്ച് വലിയ അഭിമാനമുണ്ടായിരുന്നു. അവന്റെ അരമനയിൽ സ്വർണ്ണവും രത്നങ്ങളും തിളങ്ങുകയായിരുന്നു. വിലയേറിയ പാത്രങ്ങൾ, അലങ്കരിച്ച മേശകൾ, അനവധി വിഭവങ്ങൾ എല്ലാം അവന്റെ മഹിമ പറയുന്നതുപോലെ നിന്നു. ഒരുദിവസം, തന്റെ സമ്പത്ത് കാണിക്കാൻ ഒരു മഹാവിരുന്ന് നടത്തണമെന്ന ആലോചന കുബേരനിൽ ശക്തമായി.
വിരുന്നിന്റെ പ്രത്യേകാതിഥിയായി ഗണേശനെ ക്ഷണിക്കാമെന്ന് അവൻ തീരുമാനിച്ചു. “എന്റെ അരമനയിൽ എത്രയും വലിയ വിരുന്നൊരുക്കാം. ലോകം കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത സമൃദ്ധി അവിടെ കാണും,” എന്ന് അവൻ ആവേശത്തോടെ പറഞ്ഞു. ഗണേശൻ ക്ഷണം സ്വീകരിച്ചു. എന്നാൽ അവൻ എത്തിയപ്പോൾ, അവന്റെ കണ്ണുകൾ ഭക്ഷണത്തിന്റെ ഭംഗിയേക്കാൾ ആതിഥേയന്റെ മനസ്സിലേക്കായിരുന്നു തിരിഞ്ഞത്.
ആദ്യപാത്രം കൊണ്ടുവന്നു. ഗണേശൻ സ്നേഹത്തോടെ കഴിച്ചു. രണ്ടാമത്തേത്, മൂന്നാമത്തേത്, നാലാമത്തേത് പിന്നാലെ വന്നു. അടുക്കളയിൽ പാത്രങ്ങൾ കാലിയാകാൻ തുടങ്ങി. ഒടുവിൽ അരമനയിലെ മികച്ച സംഭരണിയും ശൂന്യമായി. കുബേരന്റെ അഭിമാനച്ചിരി പതിയെ ഭയമായി മാറി. ഇത്രയും സമ്പത്തുണ്ടായിട്ടും അതിഥിക്ക് തൃപ്തി നൽകാനാകുന്നില്ലെന്ന് അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
കഥയുടെ മൃദുവായ കുടുംബരൂപത്തിൽ, വിഷമിച്ച കുബേരൻ ശിവനുടെയും പാർവതിയുടെയും അടുക്കൽ പോകുന്നു. അവർ അവനോട് വലിയ പാത്രങ്ങളോ സ്വർണ്ണപ്ലേറ്റുകളോ പറയുന്നില്ല. “സ്നേഹത്തോടെ, അഭിമാനം ഇല്ലാതെ, ലളിതമായൊരു നിവേദ്യം അർപ്പിക്കൂ,” എന്നാണ് ഉപദേശം. കുബേരൻ മടങ്ങി വന്നു. ഇത്തവണ അവന്റെ കയ്യിൽ ഒരു ലളിതമായ പാത്രം മാത്രം. പക്ഷേ ആ പാത്രത്തോടൊപ്പം ഹൃദയത്തിൽ വിനയം ഉണ്ടായിരുന്നു.
ഗണേശൻ അത് സ്വീകരിച്ചപ്പോൾ വിരുന്നിന്റെ സ്വഭാവം മാറി. ഈ പ്രാവശ്യം ഭക്ഷണം മാത്രം മതിയായതല്ല; ഭാവം മതിയായി. കുബേരന് അപ്പോൾ മനസ്സിലായി, അതിഥിസൽക്കാരം വിഭവങ്ങളുടെ എണ്ണംകൊണ്ടല്ല, മനസ്സിന്റെ നന്മകൊണ്ടാണ് വലിയതാകുന്നത്. സമ്പത്ത് മേശ നിറയ്ക്കാം, പക്ഷേ വിനയമില്ലെങ്കിൽ ഒരു ഹൃദയത്തെയും നിറയ്ക്കാനാവില്ല.
അതുകൊണ്ടാണ് ഈ കഥ കുടുംബങ്ങളിൽ ഇത്ര പ്രിയമായി പറഞ്ഞുവരുന്നത്. കുട്ടികൾക്ക് ഇത് രസകരമായൊരു വിരുന്നുകഥയാണ്. മുതിർന്നവർക്ക് ഇത് വലിയൊരു ഓർമ്മപ്പെടുത്തൽ കൂടിയാണ്. പുറത്തുള്ള സമ്പത്ത് എത്ര വലിയതായാലും, വിനയമില്ലാതെ അത് പൂർത്തിയാകില്ല. ചെറിയൊരു ഭക്ഷണവും സ്നേഹത്തോടെ നൽകി എങ്കിൽ മഹാവിരുന്നിനേക്കാൾ മഹത്വം നേടും.