ಗೋಕುಲದ ಒಂದು ಪ್ರಕಾಶಮಯ ದಿನದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಸಾಮಾನ್ಯ ಸಂತೋಷದಿಂದ ತುಂಬಿತ್ತು. ಬೆಣ್ಣೆ ಮಥಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಿತ್ತು, ಕರುಗಳನ್ನು ಅವುಗಳ ತಾಯಿಗಳ ಹತ್ತಿರ ಕಟ್ಟಿ ಇರಿಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು, ಮಕ್ಕಳು ಬೀದಿಗಳಲ್ಲಿ ನಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಬಾಲಕೃಷ್ಣನು ಆ ಸಂತೋಷದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿದ್ದ. ಪ್ರೀತಿಯ ಕೈಯಿಂದ ಮತ್ತೊಂದು ಪ್ರೀತಿಯ ಕೈಗೆ ಸಾಗುವ ಅವನನ್ನು ನೋಡಿದಷ್ಟೇ ಊರು ಹಗುರವಾಗುವಂತಿತ್ತು.

ಆಗ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಬದಲಾವಣೆ ಆರಂಭವಾಯಿತು. ಒಂದು ಅಶಾಂತ ಗಾಳಿ ಊರನ್ನೆಲ್ಲಾ ದಾಟಿತು. ಧೂಳು ನೆಲದಿಂದ ಮೇಲಕ್ಕೆ ಎದ್ದಿತು. ಒಣ ಎಲೆಗಳು ಸುತ್ತುತ್ತಾ ಹಾರಿದವು. ಕೆಲವು ಕ್ಷಣಗಳ ಹಿಂದೆ ಮೃದುವಾಗಿದ್ದ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಅಕಸ್ಮಾತ್ ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿಯೂ ಅಸ್ಥಿರವಾಗಿಯೂ ಕಾಣಿಸಿತು. ಹಳೆಯ ಕಥೆಗಳು ಈ ಬಿರುಗಾಳಿಯನ್ನು ತೃಣಾವರ್ತನೆಂದು ನೆನಪಿಸುತ್ತವೆ. ಕುಟುಂಬಗಳಿಗೆ ಹೇಳುವ ಈ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಭಯಕ್ಕಿಂತ, ಗೊಂದಲದ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಜನರು ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ಹೇಗೆ ಕಾಪಾಡುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದಕ್ಕೇ ಒತ್ತು ಇದೆ.

ತಾಯಂದಿರು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಒಳಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದರು. ಹಿರಿಯರು ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ಕರೆದರು, ಯಾರೂ ಒಂಟಿಯಾಗದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಂಡರು. ಬಾಗಿಲುಗಳನ್ನು ಗಾಳಿಗೆ ಎದುರಾಗಿ ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿದರು. ಯಶೋದಾ ಹೃದಯಭರಿತ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯೊಂದಿಗೆ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಹುಡುಕಿದಳು. ಗಾಳಿಗಿಂತಲೂ ಭಯವೇ ವೇಗವಾಗಿ ಹರಡಬಾರದೆಂದು ಗೋಕುಲದವರು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರು.

ಬಿರುಗಾಳಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ಏರಿತು. ಧೂಳು ಆಕಾಶವನ್ನು ಮುಚ್ಚಿತು. ಹಗಲು ಮಸುಕಾಯಿತು. ಊರಿನವರಿಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ಅನಿಶ್ಚಿತವೆನಿಸಿತು. ಆದರೆ ಕಥೆ ಹೇಳುವುದೇನಂದರೆ ಕೃಷ್ಣನು ಭಯದಿಂದ ತಟ್ಟಲ್ಪಡಲಿಲ್ಲ. ಶಬ್ದ ಮತ್ತು ಬಲದಿಂದ ಗೆಲ್ಲಲು ಬಂದ ಶಕ್ತಿಗೆ ಅವನೊಳಗಿನ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಸೋಲಿಸಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ನಿಧಾನವಾಗಿ ಸುಂಟರಗಾಳಿಯ ಶಕ್ತಿ ಕುಗ್ಗಿತು. ಗಾಳಿ ಮೃದುವಾಯಿತು. ಧೂಳು ಕುಳಿತಾಗ ಕೃಷ್ಣನು ಸುರಕ್ಷಿತನಾಗಿ ಕಂಡುಬಂದನು. ಯಶೋದಾ ಅವನನ್ನು ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡಳು. ಊರು ಸಮಾಧಾನ ಮತ್ತು ಕೃತಜ್ಞತೆಯಿಂದ ತುಂಬಿತು.

ಆ ದಿನದ ಬಳಿಕ ಹಿರಿಯರು ಒಂದು ಪಾಠ ಕಲಿತರು. ಬಿರುಗಾಳಿ ಮರಗಳನ್ನೂ ಮಳಿಗೆಯನ್ನೂ ಮಾತ್ರ ನಡುಗಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಜನರು ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ಹೇಗೆ ಹಿಡಿದಿಡುತ್ತಾರೆಂಬುದನ್ನೂ ಪರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲರೂ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ ಓಡಿದರೆ ಭಯ ದೊಡ್ಡದಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಜನರು ಹತ್ತಿರದಿಂದ ನಿಂತು, ಮೃದುವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿ, ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದರೆ ಕಠಿಣ ಕ್ಷಣಗಳು ಕೂಡ ಕಳೆದುಹೋಗುತ್ತವೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಈ ಕಥೆ ಇಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ. ಜಗತ್ತು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಗದ್ದಲಮಯವಾಗಿಯೂ ಗೊಂದಲಭರಿತವಾಗಿಯೂ ಕಾಣಬಹುದು. ಅಂಥ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಶಾಂತ ಹೃದಯಗಳು ಸುಂಟರಗಾಳಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚುಕಾಲ ತಾಳುತ್ತವೆ ಎಂದು ಇದು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಕಲಿಸುತ್ತದೆ.