ಗೋಕುಳದಲ್ಲಿ ಅದು ಸಾಮಾನ್ಯವಾದ ಒಳ್ಳೆಯ ದಿನ. ಹಾಲು ಕುದಿಯುತ್ತಿತ್ತು, ಬೆಣ್ಣೆ ಮಥಿಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು, ಕರುಗಳು ತಾಯಿಗಳ ಬಳಿ ನಿಂತಿದ್ದವು, ಮಕ್ಕಳು ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಈ ಎಲ್ಲ ಪರಿಚಿತ ದೃಶ್ಯಗಳ ನಡುವೆ ಯಶೋದೆಯ ಗಮನ ಮರುಮರು ಮಗು ಕೃಷ್ಣನ ಕಡೆ ಹೋಗುತ್ತಿತ್ತು. ತಾಯಿಯ ಪ್ರೀತಿ ದೊಡ್ಡ ಘೋಷಣೆಗಳಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ, ಇಂತಹ ಸಣ್ಣ ಕಾಳಜಿಗಳಲ್ಲೇ ಕಾಣುತ್ತದೆ.

ಆಗ ಕೆಲ ಮಕ್ಕಳು ಓಡಿಬಂದು, "ಕೃಷ್ಣನು ಮಣ್ಣನ್ನು ಬಾಯಿಗೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ" ಎಂದರು. ಅದು ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿಲ್ಲದ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ದೂರು ಹೀಗೇ ಅನಿಸಿತು. ಯಶೋದೆಗೆ ಅప్పుడు ಅದ್ಭುತದ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವಳು ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ಕರೆದು, "ಬಾಯಿ ತೆರೆ" ಎಂದಳು. ಅದು ಮಮತೆಯೂ, ಮೃದುವಾದ ಶಿಸ್ತೂ ಸೇರಿರುವ ತಾಯಿತನದ ಕ್ಷಣ.

ಆದರೆ ಕೃಷ್ಣನು ಬಾಯಿ ತೆರೆದಾಗ ಯಶೋದೆಗೆ ಮಣ್ಣಷ್ಟೇ ಕಾಣಿಸಲಿಲ್ಲ. ಸಂಪ್ರದಾಯ ಹೇಳುವಂತೆ, ಅವಳು ಅಲ್ಲಿ ಆಕಾಶ, ನಕ್ಷತ್ರ, ಭೂಮಿ, ನದಿ, ಬೆಟ್ಟ, ಇನ್ನೂ ಅಳೆಯಲಾಗದ ವಿಶ್ವದ ವಿಶಾಲತೆಯನ್ನು ಕಂಡಳು. ತನ್ನ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಹೊತ್ತುಕೊಳ್ಳುವ ಚಿಕ್ಕ ಮಗುವಿನೊಳಗೆ ಇಷ್ಟು ಮಹತ್ತರವಾದ ಸತ್ಯದ ಝಳಕ್ ಇದೆ ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಅವಳ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಮೌನಗೊಳಿಸಿತು.

ಈ ಕಥೆಯ ಸೌಂದರ್ಯ ಇಲ್ಲಿ ಇದೆ: ಆ ದರ್ಶನ ಯಶೋದೆಯನ್ನು ಕೃಷ್ಣನಿಂದ ದೂರ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಅವಳು ಮತ್ತೆ ಅವನನ್ನು ತನ್ನ ಮಡಿಲಿಗೆ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡಳು. ಪ್ರೀತಿಯೂ ದೈವಿಕ ರಹಸ್ಯವೂ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಅಲ್ಲ ಎಂದು ಕಥೆ ಹೇಳುತ್ತದೆ. ಬಹಳ ಪರಿಚಿತವಾದ ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಅಸಾಧಾರಣ ಆಳ ಇರಬಹುದು. ಯಶೋದೆ ಮಣ್ಣನ್ನು ಹುಡುಕಿದಳು; ಆದರೆ ಅದ್ಭುತವನ್ನು ಕಂಡಳು. ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಅವಳು ಮಾಡಿದದ್ದು ಪ್ರೀತಿ ಎಂದಿಗೂ ಮಾಡುವುದೇ: ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಇನ್ನೂ ಹತ್ತಿರ ಹಿಡಿದಳು.