ಒಂದು ದಿನ ಗೋಕುಲದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಕೆಲಸಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಆಗ ಒಂದು ಅಪರಿಚಿತ ಮಹಿಳೆ ಊರಿಗೆ ಬಂದಳು. ಆಕೆಯ ಉಡುಪೂ ನಡೆವೂ ತುಂಬಾ ಮೃದುವಾಗಿದ್ದುದರಿಂದ ಹಲವರು ಆಕೆಯನ್ನು ಸಾಮಾನ್ಯ ಪ್ರಯಾಣಿಕಳೇ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದರು.

ಹಳೆಯ ಕಥೆಗಳಲ್ಲಿ ಆಕೆಯನ್ನು ಪೂತನ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಹೊರಗೆ ನೋಡಲು ಸೌಮ್ಯತೆ ಮತ್ತು ಕಾಳಜಿಯಂತೆ ಕಂಡರೂ, ಆಕೆಯ ಮನಸ್ಸು ಶುದ್ಧವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಕುಟುಂಬಗಳಿಗೆ ಹೇಳುವ ಈ ಮೃದುವಾದ ರೂಪಾಂತರ ಒಂದು ಮುಖ್ಯ ಪಾಠವನ್ನು ಮಾತ್ರ ನೆನಪಿಸುತ್ತದೆ: ಹೊರಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕಾಣುವ ಎಲ್ಲವೂ ಒಳಗೆ ಸುರಕ್ಷಿತವೇ ಆಗಿರಬೇಕೆಂದಿಲ್ಲ.

ಪೂತನ ಬಾಲಕೃಷ್ಣನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದಳು. ಆದರೆ ಗೋಕುಲಕ್ಕೆ ಬೆಳಕಾಗಿ ಬಂದ ಆ ದಿವ್ಯ ಶಿಶು ಎಂದಿಗೂ ರಕ್ಷಣೆ ಇಲ್ಲದೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆಕೆ ತಂದ ಅಪಾಯವು ಅವನ ಸಮೀಪದಲ್ಲೇ ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿತು. ಮೋಸವು ಸತ್ಯದ ಮುಂದೆ ಹೆಚ್ಚು ಹೊತ್ತು ಮರೆಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ.

ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿದ್ದವರಿಗೆ ಬೇಗನೇ ಕೃಷ್ಣನು ಶಾಂತವಾಗಿಯೂ ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿಯೂ ಇದ್ದಾನೆ ಎಂಬುದು ತಿಳಿಯಿತು. ಊರು ಮತ್ತೆ ಅರಿತುಕೊಂಡಿತು: ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಮಾನವರಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗುವುದಕ್ಕೂ ಮೊದಲು ದೈವಕೃಪವೇ ರಕ್ಷಣೆಯಾಗಿ ನಿಂತಿರುತ್ತದೆ. ಅದರ ಬಳಿಕ ಹಿರಿಯರು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಜಾಗ್ರತೆಯಿಂದ ಕಾಪಾಡತೊಡಗಿದರು.

ಇಂದು ಕುಟುಂಬಗಳು ಈ ಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳುವಾಗ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಧೈರ್ಯವನ್ನೇ ನೀಡುತ್ತವೆ. ಕೃಷ್ಣನು ಸುರಕ್ಷಿತನಾಗಿದ್ದ, ಪ್ರೀತಿ ಮೋಸಕ್ಕಿಂತ ಬಲವಂತಿತ್ತು, ಮತ್ತು ಗೋಕುಲದವರು ಈ ಅನುಭವದಿಂದ ಇನ್ನಷ್ಟು ಜ್ಞಾನಿಗಳಾದರು. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಈ ಕಥೆ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಭಯವಲ್ಲ, ವಿವೇಕಪೂರ್ಣ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯನ್ನು ಕಲಿಸುತ್ತದೆ.