ಗಣೇಶನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳ ಗಮನವನ್ನು ಮೊದಲು ಸೆಳೆಯುವ ಸಂಗತಿಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದೇಂದರೆ ಅವನ ಮುರಿದ ದಂತ. ವಿಘ್ನಹರನಾದ, ಜ್ಞಾನದ ದೇವರಾದ ಗಣೇಶನು ಹೀಗೆ ಯಾಕೆ ಕಾಣುತ್ತಾನೆ ಎಂದು ಅವರು ಕೇಳುತ್ತಾರೆ. ಕುಟುಂಬಗಳು ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಭಯ ಅಥವಾ ದುಃಖದ ಕಥೆಯಿಂದ ಉತ್ತರ ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ; ಬದಲಾಗಿ ಅರ್ಪಣೆ ಮತ್ತು ಸೇವೆಯ ಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳುತ್ತವೆ.

ಒಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಪರಂಪರೆಯ ಪ್ರಕಾರ ವ್ಯಾಸ ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಒಂದು ಮಹಾ ಜ್ಞಾನಗ್ರಂಥವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಲು ಸಿದ್ಧರಾಗಿದ್ದರು. ಅದರ ಪದಗಳು ಆಳವಾಗಿದ್ದವು; ಅದರ ಅರ್ಥಗಳನ್ನು ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ಲಿಖಿಸಲು ಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಗಮನದಿಂದ ಕೇಳಿ ನಿಷ್ಠೆಯಿಂದ ಬರೆಯಬಲ್ಲವನಾಗಿ ಗಣೇಶನು ಮುಂದೆ ಬಂದನು. ಇದು ಸಾಮಾನ್ಯ ಕೆಲಸವಲ್ಲ, ಸಂಪೂರ್ಣ ಏಕಾಗ್ರತೆಯನ್ನು ಬೇಡುವ ಪವಿತ್ರ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ ಎಂದು ಅವನು ತಿಳಿದಿದ್ದನು.

ಬರಹ ಮುಂದುವರಿದಂತೆ ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದ ಲಿಖನ ಸಾಧನ ಸಾಕಾಗಲಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿಯೇ ಈ ಕಥೆಯ ಸೌಂದರ್ಯ ಹೊಳೆಯುತ್ತದೆ. ಗಣೇಶನು ಕೋಪಗೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಕೆಲಸವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಕೊಡಲಿಲ್ಲ. ಸಣ್ಣ ಅಸೌಕರ್ಯದಿಂದ ದೊಡ್ಡ ಸೇವೆ ನಿಲ್ಲಬಾರದು ಎಂದು ಅವನು ನಿರ್ಧರಿಸಿದನು. ಆದ್ದರಿಂದ ತನ್ನದೇ ದಂತವನ್ನು ಬರವಣಿಗೆಯ ಸಾಧನವಾಗಿ ಮಾಡಿ ಪವಿತ್ರಕಾರ್ಯವನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಿದನು.

ಹೀಗಾಗಿ ಈ ಕಥೆ ಒಡೆತದ ಬಗ್ಗೆ ಅಲ್ಲ; ಅರ್ಪಣೆಯ ಬಗ್ಗೆ. ರೂಪದ ಒಂದು ಭಾಗವೇ ಮಹತ್ತರ ಕಾರ್ಯದ ಉಪಕರಣವಾಯಿತು. ಅಪೂರ್ಣತೆ ಎಂದರೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಕೊರತೆ ಅಲ್ಲ; ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅದು ನಾವು ಯಾವ ಮೌಲ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ನಿಂತೆವು ಎಂಬುದರ ಗುರುತು. ಗಣೇಶನ ಮುರಿದ ದಂತವು ನಾಚಿಕೆಯ ಚಿಹ್ನೆಯಲ್ಲ; ಸ್ಥಿರಭಕ್ತಿಯ ಚಿಹ್ನೆ.

ಮಕ್ಕಳು ಈ ಪಾಠವನ್ನು ಸುಲಭವಾಗಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಹರಿದ ಪುಸ್ತಕವೂ ಒಳ್ಳೆಯ ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ಉಳಿಸಿರಬಹುದು. ಸರಿಪಡಿಸಿದ ಆಟಿಕೆಯೂ ಇನ್ನೂ ಪ್ರಿಯವಾಗಿರಬಹುದು. ಒಂದು ತಪ್ಪು ಪಾಠವಾಗಬಹುದು. ಕಠಿಣ ದಿನವೂ ಸಹನೆಯ ಆರಂಭವಾಗಬಹುದು. ಹೊರಗಿನ ಪೂರ್ತಿಗಿಂತ ಒಳಗಿನ ಉದ್ದೇಶವೇ ಉನ್ನತವೆಂದು ಗಣೇಶನು ಕಲಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ಈ ಕಥೆ ತಲೆಮಾರುಗಳಿಂದ ಉಳಿದಿದೆ. ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಏನಾದರೂ ಬದಲಾಗಲಿ, ಮುರಿಯಲಿ, ಅದನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಡಬೇಕೆ ಅಥವಾ ಅದು ನಮಗೆ ಏನು ಕಲಿಸಿತು ಎಂದು ಕೇಳಬೇಕೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಇದು ನಮ್ಮ ಮುಂದೆ ಇಡುತ್ತದೆ. ಗಣೇಶನ ಉತ್ತರ ಸ್ಪಷ್ಟ: ಜ್ಞಾನ, ಸೇವೆ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿದರೆ, ಮುರಿದಂತೆಯೂ ಆಶೀರ್ವಾದದ ಚಿಹ್ನೆಯಾಗಬಹುದು.