ಅನೇಕ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಗಣೇಶನ ಮುಂದೆ ಮೊದಕಗಳ ತಟ್ಟೆ ಇಡಲಾದಾಗ ಮಕ್ಕಳು ಕೇಳುತ್ತಾರೆ: "ಗಣೇಶನಿಗೆ ಮೊದಕ ಇಷ್ಟು ಇಷ್ಟ ಏಕೆ?" ಈ ಪ್ರಶ್ನೆ ರುಚಿಯಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಲಾದ ನೈವೇದ್ಯದ ಅರ್ಥಕ್ಕೂ ಸಂಬಂಧಿಸಿದೆ. ಕುಟುಂಬಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಳುವ ಕಥೆಗಳು ಮೊದಕವು ಒಳಗಿನ ಸಿಹಿತನದ ಸಂಕೇತ ಎಂದು ತಿಳಿಸುತ್ತವೆ.

ಒಂದು ಮೃದುವಾದ ಕುಟುಂಬಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಪಾರ್ವತಿ ಅಮ್ಮ ಹಬ್ಬದ ದಿನ ಬಹಳ ಕಾಳಜಿಯಿಂದ ಹೊಸ ಮೊದಕಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾಳೆ. ಅಡಿಗೆಮನೆಯು ಸುಗಂಧದಿಂದ ತುಂಬುತ್ತದೆ. ಹೊರಗೆ ಮೃದುವಾದ ಹೊದಿಕೆ, ಒಳಗೆ ರುಚಿಯಾದ ಪೂರಣ, ಪ್ರತಿಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಕಾಣುವ ಗಮನ ಇವೆಲ್ಲವೂ ಅದನ್ನು ಸಾಮಾನ್ಯ ತಿಂಡಿಯಿಗಿಂತ ಮೇಲಾಗಿಸುತ್ತದೆ. ಗಣೇಶನು ಅದನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ಕೇವಲ ಸಿಹಿಯನ್ನಲ್ಲ, ಅದರಲ್ಲಿ ಬೆರೆತಿರುವ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನೂ ಕಾಣುತ್ತಾನೆ.

ನಂತರ ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮೂಡುತ್ತದೆ: ಮೊದಲ ಮೊದಕ ಯಾರಿಗೆ ಸಿಗಬೇಕು? ಕೆಲವು ಹೇಳಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಅದರ ಅರ್ಥವನ್ನು ನಿಜವಾಗಿ ಅರಿಯುವವನೇ ಅದನ್ನು ಪಡೆಯಬೇಕು ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಗಣೇಶನು ಮೊದಕದ ಹೊರಗಿನ ಸರಳತೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಒಳಗಿನ ಸಮೃದ್ಧಿಯನ್ನು ಗುರುತಿಸುತ್ತಾನೆ. ನಿಜವಾದ ಜ್ಞಾನವೂ ಹೀಗೆಯೇ. ಅದು ಹೊರಗೆ ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ಕಾಣಿಸದಿದ್ದರೂ ಒಳಗೆ ಪೋಷಕವಾಗಿರುತ್ತದೆ.

ಈ ಕಥೆಯ ಇನ್ನೊಂದು ಸಿಹಿ ಅಂಶವೆಂದರೆ, ಗಣೇಶನು ಆ ಸಂತೋಷವನ್ನು ತನ್ನಲ್ಲೇ ಬಿಗಿದುಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ನಿಜವಾದ ಪ್ರಸಾದ ಹಂಚಿಕೊಂಡಾಗಲೇ ಪೂರ್ಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಮೊದಕವು ಲೋಭದ ಸಂಕೇತವಲ್ಲ; ಕೃತಜ್ಞತೆ ಮತ್ತು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಹರ್ಷದ ಸಂಕೇತ. ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಸಿದ್ಧವಾದುದು, ವಿನಯದಿಂದ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದುದು, ಸಂತೋಷದಿಂದ ಹಂಚಿದುದು ಹೆಚ್ಚು ಮಧುರವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಈ ಕಥೆ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಸರಳವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತದೆ.