ಒಂದು ಸಂತೋಷದ ಹಬ್ಬದ ಬಳಿಕ ಗಣೇಶನು ಉಲ್ಲಾಸದಿಂದ ಮನೆಗೆ ಮರಳುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಹಗುರವಾಗಿತ್ತು, ಹೆಜ್ಜೆಗಳು ಹರ್ಷದಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದವು, ಮೇಲಿನ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ನಕ್ಷತ್ರಗಳು ಮಿನುಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಚಂದ್ರನೂ ವಿಶೇಷ ಹೊಳಪಿನಿಂದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದನು.

ಕಥೆಯ ಪ್ರಕಾರ, ಒಂದು ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಗಣೇಶನು ಸ್ವಲ್ಪ ಜಾರಿದನು. ಅದು ಯಾರಿಗಾದರೂ ಆಗಬಹುದಾದ ಸಣ್ಣ ತಪ್ಪಷ್ಟೇ. ಆದರೆ ಚಂದ್ರನು ಕರುಣೆ ತೋರದೆ ನಗಲು ಶುರುಮಾಡಿದನು.

ಆ ನಗು ಜ್ಞಾನಪೂರ್ಣವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಯಾರಾದರೊಬ್ಬರ ಸಣ್ಣ ಅಸೌಕರ್ಯವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ ಬದಲು ಅದನ್ನು ಹಾಸ್ಯಮಾಡಿತು. ಗಣೇಶನು ಮೇಲേക്ക് ನೋಡಿ, ಚಂದ್ರನು ಮೃದುತೆಗೆ ಬದಲಾಗಿ ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ ಎಂದು ಅರಿತನು.

ಈ ಕಥೆಯ ಮೃದುವಾದ ಪಾಠ ಸರಳವಾಗಿದೆ: ಹೊಳಪು ಮಾತ್ರ ಸಾಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ವಿನಯವೂ ಬೇಕು. ಹೊರಗಿನ ಸೌಂದರ್ಯ ಇದ್ದರೂ ಅಹಂಕಾರವು ಒಳಗಿನ ಬೆಳಕನ್ನು ಮಸುಕಾಗಿಸಬಹುದು. ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ಕಷ್ಟದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ದಯೆಯಿಂದ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸುವುದು ಇನ್ನಷ್ಟು ಪ್ರಕಾಶಮಾನ ಗುಣ.

ಕೊನೆಗೆ ಚಂದ್ರನು ತನ್ನ ತಪ್ಪನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಂಡನು. ನಗು ನಿಂತಿತು, ಅಹಂಕಾರ ಮನನವಾಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟಿತು, ರಾತ್ರಿ ಮತ್ತೆ ಶಾಂತವಾಯಿತು. ಕುಟುಂಬಗಳು ಈ ಕಥೆಯನ್ನು ಇಷ್ಟಪಡುವುದು ಇದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ: ಯಾರೊಂದಿಗಾದರೂ ನಗುವುದು ಒಂದು, ಯಾರನ್ನಾದರೂ ನೋಡಿ ನಗುವುದು ಇನ್ನೊಂದು. ನಿಜವಾದ ಬೆಳಕು ದಯೆಯಲ್ಲಿದೆ.