గోకులంలో కృష్ణుడు ఉన్న చోట ఆవరణం కూడా జీవంతో నిండిపోతుంది. ఆ రోజు యశోదమ్మ ప్రేమతో ఉరలికి కట్టినా, కృష్ణుడి ముఖంలో బాధ కనిపించలేదు. ఆయన ఉరలిని లాగుకుంటూ రెండు ఎత్తైన అర్జున చెట్లు ఉన్న వైపు నడిచాడు.
పరంపర ప్రకారం ఆ చెట్లు ఒకప్పుడు గర్వంతో గట్టిపడిన ఇద్దరు దివ్యుల జ్ఞాపకం. కృతజ్ఞత మాయమైనప్పుడు మనిషి బయటకు ఉన్నతంగా కనిపించినా, లోపల కఠినంగా మారిపోతాడు. కృష్ణుడు ఉరలితో ఆ రెండు చెట్ల మధ్యగా వెళ్లబోయాడు. ఉరలి ఇరుక్కుంది. ఆయన మళ్లీ లాగాడు. ఆకులు కంపించాయి, పక్షులు ఎగిరిపోయాయి, తరువాత ఘోరమైన శబ్దంతో ఆ రెండు చెట్లు కూలిపోయాయి.
ఈ సంఘటనను భయంగా కాకుండా విముక్తిగా చెబుతారు. ఎన్నాళ్లుగానో గట్టిగా నిలిచినది ఒక్కసారిగా తెరచుకుంది. ఆ చెట్లకు బంధమైన ఆత్మలు తమ పొరపాటు గ్రహించి కృపను తెలుసుకున్నాయి. నిజమైన మహిమ ఎత్తుగా నిలబడటంలో కాదు; వినయంగా మారడంలో ఉందని అవి అర్థం చేసుకున్నాయి.
అందుకే ఈ కథ కుటుంబాలకు చాలా దగ్గరగా ఉంటుంది. పిల్లలకు మొదట ఇది ఆశ్చర్యంగా అనిపిస్తుంది. పెద్దవారయ్యాక దాని లోపలి అర్థం కనిపిస్తుంది. కొందరిని కట్టేది తాడు కాదు; అలవాట్లు, కోపం, అహంకారం. ప్రేమతో కట్టబడ్డ కృష్ణుడే ఇతరులను విముక్తి చేయడం ఈ లీల యొక్క మాధుర్యం. కృప అనేది చాలాసార్లు ఇంటి సాధారణ క్షణాల నుంచే మొదలవుతుందని ఈ కథ చెబుతుంది.