లంక అందంగా, సంపదతో మెరిసే నగరం. రాజమందిరాలు ఎత్తుగా ఉండేవి, వెలుగు ప్రసరించేది, అధికార స్వరం బలంగా వినిపించేది. కానీ వెలుపలి వైభవం లోపలి శాంతిని నిర్ధారించదు. రావణుని సభలో శక్తి ఉన్నా, వినడానికి సిద్ధత తగ్గిపోతోంది. ఆ భారాన్ని స్పష్టంగా గుర్తించినవారిలో విభీషణుడు ఒకడు.

విభీషణుడి ప్రత్యేకత గట్టిగా మాట్లాడడంలో కాదు; మనస్సాక్షి స్పష్టతలో ఉంది. కుటుంబానికి నిబద్ధత ముఖ్యమే అని అతనికి తెలుసు. కానీ ధర్మం ఇంకా పై స్థాయిలో నిలుస్తుందని కూడా తెలుసు. అహంకారంతో తీసుకున్న నిర్ణయాలు ఒక కుటుంబాన్నే కాదు, ఒక రాజ్యాన్నీ దెబ్బతీస్తాయని అతను గమనించాడు. అందుకే అతను మౌనంగా నిలువలేదు. వినాలనుకోనివారికీ సరైన మాట చెప్పాడు.

కుటుంబాలకు చెప్పే మృదువైన రూపంలో విభీషణుడు మొదట పోరాటం ఎంచుకోడు; సలహా ఎంచుకుంటాడు. రావణునితో శాంతిగా, “తప్పు దారిని వదిలి ధర్మానికి తిరుగు” అని చెబుతాడు. మంచి సలహా సాధారణంగా మృదువైన స్వరంలో వస్తుంది. అందుకే అది బలహీనమవదు. నిజాన్ని చెప్పడం, ముఖ్యంగా దాన్ని వినాలనుకోని చోట చెప్పడం, గొప్ప ధైర్యం.

రావణుడు ఆ స్వరాన్ని తిరస్కరించినప్పుడు విభీషణుడికి పెద్ద నిర్ణయం ఎదురవుతుంది. కుటుంబంతోనే ఉండటమే విశ్వాసమా, లేక సత్యంతో నిలవడమే లోతైన విశ్వాసమా? ఇదే ఈ కథ గుండె. అతను ద్వేషంతో వెళ్లిపోడు; దుఃఖంతో, స్పష్టతతో వేరుపడతాడు. నిశ్శబ్దంగా ఉండటం కూడా కొన్ని సార్లు అన్యాయంలో భాగమవుతుందని అతను అర్థం చేసుకున్నాడు.

తరువాత అతను రాముని వద్ద ఆశ్రయం కోరినప్పుడు కథకు మరో మృదుత్వం వస్తుంది. తప్పు నుంచి బయటకు వచ్చే ధైర్యం ఒకవైపు, నిజమైన మనసును అంగీకరించే ఉదారత మరోవైపు కలుస్తాయి. అందుకే విభీషణుడి కథ ఇప్పటికీ జీవిస్తుంది. నిజమైన వీరత్వం ఎప్పుడూ యుద్ధరంగంలోనే ఉండదు; చాలా సార్లు అది “ఇది సరైంది కాదు” అని ప్రశాంతంగా చెప్పే క్షణంలో ఉంటుంది.