ఆ సంవత్సరం వేసవి గ్రామానికి మరింత కఠినంగా వచ్చింది. చెరువులు క్షీణించాయి. దారులు దూళితో నిండిపోయాయి. ప్రతి ఇంటిలో నీటి పాత్రలకు కొత్త విలువ వచ్చేసింది. గ్రామం మధ్యలో ఉన్న పాత బావి అందరికీ ఆధారమైంది. ముందెప్పుడో సాధారణంగా అనిపించిన ఆ బావి ఇప్పుడు పెద్ద ప్రశ్నగా మారింది: అందరికీ సరిపోతుందా?

మొదట ప్రజలు తెల్లవారుజామునే వచ్చి నీళ్లు తీసుకెళ్లడం మొదలుపెట్టారు. తర్వాత అదనపు గిన్నెలు తెచ్చారు. కొందరు భయంతో అవసరానికి మించి నింపుకున్నారు. భయం వేగంగా పాకుతుంది. అందుకే బావి దగ్గర వరుస క్రమంగా స్నేహపూర్వకంగా ఉండకుండా, ఆందోళనతో నిండిపోయింది. ఎవరు ఎంత తీసుకున్నారు అన్నదే చర్చగా మారింది.

ఈ మార్పును కావ్య అనే చిన్నారి, ఆమె తాత గమనించారు. తాత అన్నాడు: “ఎండ బావిని ఆరబెట్టవచ్చు. కానీ భయం గ్రామమనసును ముందే ఎండబెడుతుంది.” ఆ మాట కావ్య మనసులో నిలిచింది. మరుసటి రోజు ఆమె ఒక సులభమైన ఆలోచన చెప్పింది: అందరూ భయంతో విడివిడిగా ఎక్కువ తీసుకోవడం బదులు, సమయాలు, పరిమాణం, ప్రాధాన్యతలను కలిసి నిర్ణయిద్దాం.

మొదట కొందరికి అది నచ్చలేదు. కానీ త్వరలోనే అందులో ప్రశాంతత ఉందని కనిపించింది. ముందుగా పిల్లలు, పెద్దలు, పశువులు, వంట. తర్వాత ఇతర అవసరాలు. క్రమం వచ్చింది. వృథా తగ్గింది. ఎక్కువ తీసుకున్న వారు కొంత తిరిగి పెట్టడం ప్రారంభించారు. నీళ్లు కొత్తగా పుట్టలేదు; కానీ అవి నిలబడేలా చేసే వివేకం పుట్టింది.

వాన వెంటనే రాలేదు. అయినా బావి నిలిచింది. అంతకన్నా ముఖ్యం, గ్రామస్నేహం కూడా నిలిచింది. వరుసలో నిలిచినవారు మళ్లీ మాట్లాడటం మొదలుపెట్టారు. ఒకరి గిన్నెను ఇంకొకరు పైకెత్తి సహాయం చేశారు. కావ్య అప్పుడు గ్రహించింది: నీటిని మాత్రమే కాదు, నమ్మకాన్ని కూడా పంచుకోవాలి. అప్పుడు కొరత వచ్చినా సమాజం వాడిపోదు.