గ్రామం అంచున ఉండే ఆరిన్ అనే బాలుడికి ప్రతిదీ వెంటనే జరగాలి అనిపించేది. విత్తనం నాటితే మరుసటి రోజే మొలక రావాలి. ఏదైనా కొత్తది నేర్చుకుంటే అదే సాయంత్రానికి బాగా రావాలి. “మంచి విషయాలకు సమయం పడుతుంది” అని పెద్దలు చెప్పినా, అతను వినేవాడు గాని అంతగా నమ్మేవాడు కాదు.
ఒక రోజు తాతతో కలిసి ముంగిట శుభ్రం చేస్తూ ఉండగా చిన్న విత్తనం కనిపించింది. “ఇది పాత వేపచెట్టుదే. ఎప్పుడో ఒక రోజు ఎవరో ఇతరులకు నీడనిచ్చే చెట్టు పెంచాలనుకుంటారని దాచుకున్నాను” అని తాత అన్నాడు. ఆరిన్ సంతోషపడ్డాడు. వారు బావి దగ్గర ఉన్న పొడి నేలలో చిన్న గుంత తవ్వి విత్తనం నాటి కొద్దిగా నీళ్లు పోశారు.
మరుసటి రోజు ఆరిన్ పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చాడు. ఏమీ లేదు. మూడో రోజూ లేదు. కొద్ది రోజులకే అతనికి అసహనం వచ్చింది. “ఇది పనికిరాని విత్తనం కావచ్చు” అన్నాడు. తాత ప్రశాంతంగా, “నీవు చేయవలసినది చేస్తూ ఉండు. విత్తనం తన పని చేసుకుంటోంది” అన్నాడు. ఆరిన్ కు అది సరైన జవాబులా అనిపించలేదు. అతనికి కనబడే ఫలితం కావాలి.
అయినా కూడా అతను ప్రతిరోజూ కొద్దిగా నీళ్లు పోశాడు. నేల గట్టిపడుతోందా చూశాడు. పైకి వచ్చిన చిన్న రాళ్లను తొలగించాడు. అలా చేస్తూ ఉండగా ఇంతకు ముందు గమనించని విషయాలు కనిపించాయి. తడి పడితే నేల రంగు ఎలా మారుతుందో, ఎండ ఎంత త్వరగా దాన్ని ఎండగొడుతుందో, గోడ నీడ ఎక్కడ ఎక్కువగా నిలుస్తుందో అతను గమనించాడు. మొలక బయటకు రాకముందే ఆరిన్ లో మార్పు మొదలైంది.
ఒక రోజు మేఘాలు కమ్ముకున్నాయి. ఎండిన నేల మీద వాన వాసన విరిసింది. గ్రామమంతా ఆకాశాన్ని చూసింది. వాన వచ్చేటప్పుడు అది తొందరగా రాలేదు; నిశ్శబ్దంగా, లోతుగా కురిసింది. రెండు రోజుల తరువాత ఆరిన్ నేలని చీల్చుకుంటూ పైకి వచ్చిన చిన్న పచ్చని వంకరను చూశాడు. అది పెద్దదిగా కనిపించలేదు. కానీ అతనికి అదే అత్యంత అందమైన సమాధానం.
అప్పుడు అతనికి అర్థమైంది: పెరుగుదల అన్నది ఎప్పుడూ కనబడే చోటే మొదలు కాదు. చాలా నిజమైన మార్పులు ముందుగా కనబడవు. వాన కోసం విత్తనం ఎదురు చూసినట్లే, ఓర్పు నేర్చుకోవడానికి ఆరిన్ కూడా ఎదురు చూశాడు. తరువాత చెట్టు పెద్దదై నీడనిచ్చినప్పుడు, అతనికి గర్వంగా అనిపించింది మొలక వచ్చిన రోజు కాదు; కనిపించని రోజులలో కూడా తాను సంరక్షణ మానలేదన్న విషయమే.