ఒక చిన్న వీధిలో కుటుంబాలు సాయంత్రపు వేడుకకు సిద్ధమవుతున్నాయి. దీపాలను శుభ్రం చేశారు, రంగవల్లికి రంగులను పాత్రల్లో అమర్చారు, పిల్లలకు ఒక ఇంటి నుంచి మరో ఇంటికి తాళాలు, పూలు, నీటి గ్లాసులు తీసుకెళ్లమని చెప్పారు. అందరూ సంతోషకరమైన కలయిక కోసం ఎదురుచూశారు. కానీ ఒక ఇంట్లో మాత్రం నిశ్శబ్దమైన ఆందోళన ఉంది: వారు ఆశించినంతగా ఆ ఇంటి బల్లపై తిండి లేదు.

ఆ ఇంటి చిన్నారి మిఠాయిలను రెండుసార్లు లెక్కపెట్టి, మళ్లీ ఒకసారి లెక్కపెట్టింది. ఆశించిన దానికంటే తక్కువగానే ఉన్నాయి. పండ్ల బుట్ట కూడా ఉదయం కన్నా చిన్నగా కనిపించింది. ఆ చిన్నారి అమ్మమ్మను నిశ్శబ్దంగా అడిగింది: "అతిథులు వస్తే సరిపోకపోతే? మనకు ఇబ్బందిగా అనిపిస్తే?"

అమ్మమ్మ వెంటనే సమాధానం చెప్పలేదు. ఒక దీపాన్ని పిల్లవాడి చేతిలో పెట్టి, "మన దగ్గర ఉంచుకోవడానికి చాలుందా అని అడగకముందు, పంచుకోవడానికి చాలుందా అని అడగాలి," అంది. తరువాత ఆమె తాళాలను శ్రద్ధగా అమర్చడం మొదలుపెట్టింది. ఏదీ అద్భుతంగా పెద్దది కాదు, కానీ అన్నీ అందంగా ఉన్నాయి: పండ్లు వృత్తంగా, మిఠాయిలు చిన్న చిన్న భాగాలుగా, నీరు శుభ్రమైన గ్లాసుల్లో, పక్కనే మృదువుగా వెలిగే దీపాలు.

మొదటి అతిథులు వచ్చినప్పుడు పిల్లవాడు ఆశ్చర్యకరమైన విషయాన్ని గమనించాడు. ఎవరూ బల్లను కొలవడానికి రాలేదు. వారు చిరునవ్వుతో వచ్చారు, పెద్దలకు నమస్కరించారు, దీపాలను మెచ్చుకున్నారు, సహాయం కావాలా అని అడిగారు. ఒక పొరుగువాడు వేడి భోజనంతో కూడిన పాత్ర తీసుకొచ్చాడు. మరొకరు అదనపు అరటిపండ్లు తీసుకొచ్చారు. వీధి అవతల ఉన్న కుటుంబం వేయించిన గింజలు పంపింది. ఇంట్లో ఏదో చేసి వచ్చిన ఒక స్నేహితురాలు మూతపెట్టిన డబ్బాతో వచ్చి, "పిల్లలకు ఇవి నచ్చుతాయని అనుకున్నాను" అంది.

ముందు చిన్నగా కనిపించిన ఆ బల్ల క్రమంగా నిండిపోయింది. మొదట నుంచే దానిపై చాలానే ఉండటం వల్ల కాదు. పంచుకునే మనసు మరో పంచుకునే అవకాశానికి తలుపు తీసి పెట్టింది. ఒక దీపం వెలుగు మరో దీపానికి చేరినట్లు, ఒక ఇంటి నుంచి మరొక ఇంటికి ఉదారత ఎలా వెళ్తుందో పిల్లవాడు ఆశ్చర్యంగా చూశాడు.

రాత్రి చివరికి అందరూ తిని, నవ్వి, శుభ్రం చేయడంలో సహాయం చేసిన తరువాత అమ్మమ్మ మళ్లీ పిల్లవాడి పక్కన కూర్చుంది. "చూసావా, నేను చెప్పానుకదా" అని ఆమె చెప్పలేదు. బదులుగా, "ఈరోజు ఏమి నేర్చుకున్నావు?" అని మృదువుగా అడిగింది. దాదాపు ఖాళీ అయిన పాత్రలను, ఇంకా వెచ్చదనంగా వెలిగిన దీపాలను చూసి పిల్లవాడు, "మనము గట్టిగా పట్టుకుంటే లోటే కనిపిస్తుంది. పంచుకుంటే ఇక్కడ ముందే ఎంత ఉందో కనిపించడం మొదలవుతుంది" అని అన్నాడు.

అందుకే ఈ సాధారణ కథ కుటుంబాల మనసుల్లో నిలిచిపోతుంది. కృతజ్ఞత అంటే సమస్య లేదని నటించడం కాదు. ఆ బల్ల నిజంగానే మొదట చిన్నదే. కానీ సమస్యను ఎలా ఎదుర్కోవాలో కృతజ్ఞత మార్చుతుంది. అది భయాన్ని తెరవెనుక మనసుగా మారుస్తుంది. లోటు భావాన్ని సహకారంగా మారుస్తుంది. మన చుట్టూ ఇప్పటికే ఉన్న మనుషులు, శ్రద్ధ, మంచితనం గుర్తించమని నేర్పుతుంది.

ఆ వేడుక సంవత్సరాల పాటు గుర్తుండిపోయింది. అది అతి పెద్ద వేడుక కాబట్టి కాదు; నిజమైన అర్థంలో నిండుగా అనిపించింది కాబట్టి. ఆహారం పంచుకున్నారు, సహాయం పంచుకున్నారు, ఆనందం పంచుకున్నారు. ఆ పిల్లవాడు పెద్దవాడయ్యాక కూడా ఆ సాయంత్రాన్ని మరచిపోలేదు. జీవితంలోని మరెన్నో కాలాల్లో ఆ పాఠాన్ని తనతో తీసుకెళ్లాడు.