అడవిలోని నిశ్శబ్ద కోనలో శబరి ఉండే చిన్న ఆశ్రమం ఉండేది. ఆమె వద్ద రాజమహల్ లేదు, సంపద లేదు, గొప్ప పేరు కూడా లేదు. కానీ ఆమె హృదయంలో ఒక స్థిరమైన నమ్మకం ఉండేది. ఒక రోజు రాముడు తన ఆశ్రమానికి వస్తాడని గురువు చెప్పాడు. ఆ మాట విన్న రోజు నుండి శబరికి ప్రతి ఉదయం కేవలం కొత్త రోజు కాదు; ఆగమనానికి సిద్ధతగా మారింది.
ఆమె ప్రతిరోజూ దారిని శుభ్రం చేసేది, నీళ్లు సిద్ధంగా పెట్టేది, వచ్చినవారు కూర్చోడానికి స్థలం సర్దేది. అడవిలోనుంచి పళ్ళు తీసుకువచ్చేటప్పుడు ఒక్కొక్కటిని జాగ్రత్తగా చూసేది. మధురమైనవే వేరుగా పెట్టేది. ఆమె ఎదురు చూసింది ఒక రాజును కాదు; తాను ప్రేమించిన ధర్మస్వరూపాన్ని.
సంవత్సరాలు గడిచాయి. “ఇంకా రానివాడికోసం ఇంతకాలం ఎందుకు ఎదురు చూడాలి?” అని ఎవరైనా అడిగి ఉండవచ్చు. కానీ శబరికి ఎదురు చూపు ఖాళీ సమయం కాదు. అది సేవ. దారిని ఊడ్చేటప్పుడు తన మనసు కూడా స్వచ్ఛమవుతోందని అనిపించేది. పళ్ళు ఎంచేటప్పుడు ప్రేమ అంటే ఇవ్వడమే కాదు, జాగ్రత్తగా ఇవ్వడమని ఆమె గ్రహించింది.
చివరకు ఒక రోజు రాముడు, లక్ష్మణుడు ఆమె ఆశ్రమానికి వచ్చారు. శబరి కళ్లలో ఆనందం నిండిపోయింది. ఎన్నో సంవత్సరాల సిద్ధత ఒక్క క్షణంలో అర్థవంతమైంది. ఆమె ప్రేమతో పళ్ళు సమర్పించింది. కుటుంబాలకు చెప్పే ఈ రూపంలో ప్రధాన భావం ఆచారముకాదు; హృదయశుద్ధి. రాముడు పళ్ళనే కాదు, శబరి యొక్క ప్రేమను, ఓర్పును, భక్తిని స్వీకరించాడు.
శబరి గొప్పదైనది తన దగ్గర పెద్దది ఏదో ఉన్నందుకు కాదు. సాధారణాన్ని ప్రేమతో పవిత్రం చేసినందుకే. దీర్ఘకాలం ఎదురు చూసినా ఆమె మనసు కఠినం కాలేదు; ఇంకా మృదువైంది. మనసు సిద్ధంగా ఉంటే చిన్న ఆశ్రమమే అత్యంత అందమైన ఆహ్వానస్థలమవుతుందని ఆమె జీవితం చెబుతుంది.
అందుకే ఈ కథ కుటుంబాల్లో మళ్లీ మళ్లీ వినిపిస్తుంది. నిజమైన ఆతిథ్యం సంపదలో కాదు; మనసు నిజాయితీలో ఉంటుంది. ఓర్పుతో ఉన్న ప్రేమ ఎప్పుడూ వృథా కాదు. శబరి ఎదురుచూపు పిల్లలకు సహనాన్ని, పెద్దలకు భక్తిని గుర్తు చేస్తుంది.