ఒక రోజు గోకులంలో అందరూ తమ పనుల్లో బిజీగా ఉన్నారు. అప్పుడు ఒక అపరిచిత స్త్రీ గ్రామంలోకి వచ్చింది. ఆమె అందంగా అలంకరించుకుని, మృదువైన ముఖంతో నడుస్తుండటంతో చాలామంది ఆమెను సాధారణ ప్రయాణికురాలిగా భావించారు.

పాత కథలో ఆమెను పూతన అని అంటారు. బయటికి ఆమె స్నేహం, పరామర్శల రూపంలో కనిపించినా, లోపల మంచి ఉద్దేశం లేదు. కుటుంబాల కోసం చెప్పే ఈ మృదువైన రూపంలో పిల్లలను భయపెట్టకుండా ఒక విషయమే చెబుతారు: బయటికి అందంగా కనిపించే ప్రతిదీ లోపల కూడా సురక్షితమై ఉండాల్సిన అవసరం లేదు.

పూతన బాలకృష్ణుడి దగ్గరకు వచ్చింది. కానీ గోకులానికి వెలుగుగా వచ్చిన ఆ దివ్య శిశువు ఎన్నడూ రక్షణలేక ఉండలేదు. ఆమె తీసుకువచ్చిన ప్రమాదం ఆయన సమీపంలోనే బలహీనమైంది. మోసం సత్యం ముందు ఎక్కువ సేపు దాగలేకపోయింది.

చుట్టుపక్కల ఉన్నవారికి త్వరలోనే కృష్ణుడు ప్రశాంతంగా, సురక్షితంగా ఉన్నాడని అర్థమైంది. గ్రామం మరోసారి గ్రహించింది: మనుషులకు సంగతి పూర్తిగా అర్థమయ్యే లోపే దైవకృప రక్షణగా నిలుస్తుంది. ఆ తర్వాత పెద్దవారు పిల్లలను మరింత జాగ్రత్తగా చూసుకున్నారు.

ఇప్పుడు కుటుంబాలు ఈ కథను చెప్పినప్పుడు చివరికి ధైర్యాన్నే ఇస్తాయి. కృష్ణుడు సురక్షితంగానే ఉన్నాడు, ప్రేమ మోసాన్ని మించిన శక్తిగా నిలిచింది, గోకులవాసులు ఈ అనుభవంతో మరింత జ్ఞానులయ్యారు. అందుకే ఈ కథ పిల్లలకు భయం కాదు, వివేకంతో కూడిన జాగ్రత్త నేర్పుతుంది.