గోకుళంలో ఉదయం మొదలవుతుందంటే పాలు మరిగే వాసన, పెరుగు ముదురే నిశ్శబ్దం, వెన్న ముద్దలతో నిండిన వంటగదుల సందడి అన్నీ కలిసి వస్తాయి. ఆ వెన్న కేవలం తినుబండారం కాదు. అమ్మల శ్రమ, ఇంటి మాధుర్యం, కుటుంబపు కాపురస్వభావం అందులో ఉంటుంది. అందుకే కృష్ణుడు వెన్నకుండల దగ్గర కనిపిస్తే అందరి ముఖాల్లో ఒకేసారి జాగ్రత్త కూడా, నవ్వు కూడా కనిపిస్తుంది.
గోపికలు వెన్నను ఎత్తుగా కడతారు. కొందరు చీకటి మూలలో దాచుతారు. మరికొందరు ఈసారి కృష్ణుడు దొరకలేడని అనుకుంటారు. కానీ కృష్ణుడు, అతని చిన్న మిత్రబృందం కూడా సిద్ధంగానే ఉంటుంది. ఒక పీట, ఒక తలకిందుల కుండ, ఒకరి భుజంపై మరొకరు ఎక్కడం, మధ్యలో మెరుస్తున్న కృష్ణుడి కళ్ల చూపు. కొద్దిసేపటికే వెన్నకుండ మళ్లీ తేలికైపోతుంది.
యశోదమ్మ దగ్గరకు ఫిర్యాదులు తప్పకుండా చేరుతాయి. కానీ అవి కోపంతో నిండినవిగా ఉండవు. “నేను బాగా దాచాను, అయినా మొదట అదే కనుగొన్నాడు” అంటుంది ఒక గోపిక. “అంత అమాయకంగా నిలబడ్డాడు, గద్దించాలనుకున్నదే మర్చిపోయాను” అంటూ ఇంకొకరు నవ్వుతారు. యశోదమ్మ బయటికి కఠినంగా కనిపించినా, ఈ బాలుడు వెన్న తీసుకెళ్లడమే కాదు, ఇళ్లలోని అలసటను కూడా నవ్వుగా మార్చేస్తాడని ఆమెకు తెలుసు.
ఈ కథ మాధుర్యం కృష్ణుడు వెన్నను ఒంటరిగా దాచుకోకపోవడంలో ఉంది. స్నేహితులతో పంచుకుంటాడు. కొన్ని కథల్లో కోతులకు కూడా ఇస్తాడు. అప్పుడు వెన్న లోభం చిహ్నం కాదు, పంచిన సంతోషం అవుతుంది. అందుకే “మాఖన్ చోర్” అనే పేరు నిందగా కాక, ప్రేమపేరుగా నిలిచిపోయింది.
కుటుంబాలు పిల్లలకు ఈ కథ చెప్పేటప్పుడు ఒక మృదువైన పాఠం కూడా చెబుతాయి. ఇది అచ్చం అనుకరించమనే కథ కాదు. ప్రేమలేని అల్లరి ఇబ్బంది పెడుతుంది. ప్రేమతో వచ్చిన ఆట మాత్రం మనసులను దగ్గర చేస్తుంది. గోకుళంలో వెన్న తగ్గి ఉండొచ్చు, కానీ ఆనందం మాత్రం పెరిగింది. అందుకే ఈ లీలా ఎప్పటికీ చిరునవ్వుతో చెప్పబడుతోంది.