వృందావనంలో యమునా కేవలం ఒక నది కాదు. పిల్లల ఆటలు, పశువుల దాహం, గ్రామం మొత్తం అనుభవించే ప్రశాంతత అన్నీ ఆమెతో ముడిపడి ఉండేవి. అందుకే నదిలోని ఒక భాగం చీకటిగా, భయానకంగా మారినప్పుడు అది కేవలం నీటి మార్పు కాదు; గ్రామహృదయం itself భారంగా మారింది. పక్షులు ఆ దారి దాటలేదు. జంతువులు వెనక్కు తిరిగాయి. పిల్లలను దూరంగా ఉంచమని తల్లులు హెచ్చరించాయి.

ఆ జలంలో కాళియుడు అనే సర్పం ఉందని అందరూ చెప్పుకున్నారు. అతని విషం నీటినే కాదు, జనాల నమ్మకాన్నీ మసకబార్చింది. కృష్ణుడు ఇది చూశాడు. అతను నవ్వులతో నిండిన బాలుడు, కానీ భయం జీవనాన్ని పాలించడాన్ని చూస్తూ నిలిచే వాడు కాదు. అతను యమునా వద్దకు వెళ్లింది ఆపదను ఎదుర్కోవడానికే కాదు; జీవం మళ్లీ స్వేచ్ఛగా ప్రవహించేందుకు.

కుటుంబాల మృదువైన కథనంలో గుర్తుండిపోయే దృశ్యం కృష్ణుడు కాళియుడి ఫణాలపై నర్తించే క్షణం. అది క్రూరత నృత్యం కాదు; నియంత్రణ, కృపల నృత్యం. ఉగ్రంగా ఎగసే శక్తి కృష్ణుడి అడుగుల కింద లయను పొందుతుంది. కాళియుడి గర్వం తలవంచుతుంది. ఈ కథ గొప్పదనం ఇక్కడే ఉంది: నిజమైన బలం శత్రువును కూల్చడంలో కాదు; అసమతుల్యాన్ని సమతుల్యంగా మార్చడంలో ఉంది.

చివరికి కాళియుడు శాంతిస్తాడు. కృష్ణుడు అతన్ని అక్కడి నుంచి వెళ్లమంటాడు, ఎందుకంటే యమునా మళ్లీ అందరికీ చెందాలి. ఆ తరువాత నది మళ్లీ ఊపిరి పీల్చుకున్నట్టవుతుంది. పశువులు తిరిగి వస్తాయి. పిల్లల నవ్వులు మళ్లీ తీరాల్లో వినిపిస్తాయి. భయం తగ్గి ఊరట పెరుగుతుంది. విజయానికి అర్థం కేవలం ఓటమి కాదు; పునరుద్ధరణ కూడా.

అందుకే ఈ కథ తరతరాలకు నిలిచింది. ఇందులో ఉత్కంఠ ఉంది, కానీ దానికంటే ఎక్కువ ఓదార్పు ఉంది. నిజమైన శక్తి చీకటిని మాత్రమే ఆపదు; జీవితం మళ్లీ తన సహజస్థానంలో నిలిచేలా చేస్తుంది. యమునా మళ్లీ ప్రవహించినప్పుడు వృందావనమూ మళ్లీ నవ్వింది.