కొన్ని కథలు పిల్లలకు మొదట ఆశ్చర్యంగా అనిపిస్తాయి; తర్వాత జీవితం మొత్తానికి మార్గదర్శకాలు అవుతాయి. గణేశుడు మహాభారతాన్ని రాసిన కథ అలాంటిదే. మహర్షి వ్యాసుడు ధర్మం, సందేహం, బాధ, ధైర్యం, కర్తవ్యంతో నిండిన మహా ఇతిహాసాన్ని నిర్మించాడు. అటువంటి గ్రంథాన్ని విని, అర్థం చేసుకుని, తప్పులేకుండా రాయడం సాధారణ పని కాదు.
అందుకే వ్యాసుడు గణేశుణ్ణి ఆశ్రయించాడు. గణేశుడు అంగీకరించాడు, కానీ ఒక షరతు పెట్టాడు: వ్యాసుడు ఆగకుండా చెప్పాలి. వ్యాసుడు కూడా చెప్పాడు: ప్రతి శ్లోకాన్ని పూర్తిగా అర్థం చేసుకున్న తర్వాతే గణేశుడు రాయాలి. ఈ ఒప్పందంలో వేగం, అవగాహన రెండూ కలిసి ఉన్నాయి.
తరువాత రచన ప్రారంభమైంది. వ్యాసుడు నిరంతరం పలికాడు; గణేశుడు శ్రద్ధగా విన్నాడు, అర్థం చేసుకున్నాడు, రాశాడు. ఒక సమయంలో ఆయనకు ఉన్న రచనా సాధనం విరిగిపోయిందని పరంపర చెబుతుంది. అయినా ఆయన ఆగలేదు. తన దంతాన్నే ఉపయోగించి రచన కొనసాగించాడు. ఇదే ఈ కథలోని గొప్ప పాఠం: విలువైన పని ముందున్నప్పుడు చిన్న అడ్డంకి కారణం కాదు.
ఈ కథ వినడం, చదవడం, రాయడం, శ్రద్ధగా ఉండడం అన్నివి పవిత్రమైన పనులే అని నేర్పిస్తుంది. గణేశుడు ఇక్కడ విఘ్నాలను తొలగించేవాడే కాదు; కష్టమొచ్చినా పని మధ్యలో వదలని శాంతమైన జ్ఞానానికి రూపం కూడా.