గణేశుడి రూపాన్ని పిల్లలు గమనించినప్పుడు వారికి వెంటనే కనిపించే విషయాల్లో ఒకటి ఆయన విరిగిన దంతం. విఘ్నాలను తొలగించే, బుద్ధి ప్రసాదించే దేవుడు ఇలా ఎందుకు కనిపిస్తాడు అని వారు అడుగుతారు. కుటుంబాలు ఈ ప్రశ్నకు భయపెట్టే కథతో కాదు, అర్పణ మరియు సేవతో నిండిన కథతో సమాధానం ఇస్తాయి.
ఒక ప్రాచీన కథనం ప్రకారం వ్యాస మహర్షి ఒక మహత్తరమైన జ్ఞానగ్రంథాన్ని ఉచ్చరించబోతున్నారు. ఆ గ్రంథంలోని పదాలు లోతైనవి; వాటిని శ్రద్ధగా, తప్పులేకుండా లిఖించాల్సి ఉంది. అలా ఏకాగ్రతతో విని వ్రాయగల వాడిగా గణేశుడు ముందుకు వచ్చాడు. ఇది సాధారణ పని కాదని, సంపూర్ణ శ్రద్ధను కోరే పవిత్ర బాధ్యత అని ఆయన గ్రహించాడు.
లేఖనం కొనసాగుతున్నప్పుడు ఉపయోగిస్తున్న వ్రాయు సాధనం సరిపోలేదు. ఇక్కడే ఈ కథ అందంగా మారుతుంది. గణేశుడు అసహనపడలేదు. పని ఆపలేదు. చిన్న అసౌకర్యం వల్ల పెద్ద సేవ ఆగకూడదని భావించాడు. అందుకే తన దంతాన్నే రచనా సాధనంగా మార్చి పవిత్రకార్యాన్ని కొనసాగించాడు.
అందుకే ఈ కథ విరుగుడు గురించి కాదు; అర్పణ గురించి. రూపంలోని ఒక భాగమే ఉన్నతమైన సేవలో భాగమైంది. అపూర్ణత ఎప్పుడూ లోటు కాదు; కొన్నిసార్లు మనం ఏ విలువ కోసం నిలిచామో చెప్పే గుర్తు. గణేశుడి విరిగిన దంతం సిగ్గు కాదు; స్థిరసంకల్పానికి చిహ్నం.
పిల్లలు ఈ పాఠాన్ని సులభంగా గ్రహిస్తారు. చిట్లిన బొమ్మ ఇంకా ప్రియమైనదే కావచ్చు. కుట్టిన పుస్తకం ఇంకా మంచి ఆలోచనలను దాచివుంచవచ్చు. ఒక తప్పు పాఠమవుతుంది. ఒక కఠినమైన రోజు సహనానికి ప్రారంభమవుతుంది. బయట రూపపూర్ణతకంటే లోపలి లక్ష్యం గొప్పదని గణేశుడు నేర్పుతాడు.
అందుకే ఈ కథ తరతరాలుగా నిలిచింది. జీవితంలో ఏదైనా విరిగితే దాన్ని దాచాలా, లేక అది మనకు ఏమి నేర్పిందో ఆలోచించాలా అని ఈ కథ ప్రశ్నిస్తుంది. గణేశుడి సమాధానం స్పష్టంగా ఉంటుంది: జ్ఞానం, సేవ, ప్రేమ కోసం అర్పించబడితే, విరిగినదీ ఆశీర్వాద చిహ్నంగా మారుతుంది.