పార్వతి అమ్మవారు తన గుమ్మం దగ్గర ఆనందంగా ఉండే చిన్న సహాయకుడు ఉండాలని కోరుకున్నారు. ప్రేమతో, జాగ్రత్తతో ఒక అందమైన బాలుణ్ణి సృష్టించి ప్రాణం పోశారు. తన బాధ్యతను బాగా నిర్వర్తించేందుకు సిద్ధమైన ఆ బాలుడు గర్వంగా ద్వారం దగ్గర నిలబడ్డాడు.

శివుడు వచ్చేటప్పుడు, కుటుంబంలోని అందరినీ ఆ బాలుడు ఇంకా తెలియక కొంత అపార్థం ఏర్పడింది. త్వరలోనే ఆ అపార్థం తొలగి, కుటుంబం మళ్లీ శాంతితో ఒక్కటైంది.

ప్రపంచమంతా ప్రేమతో గుర్తించే గజానన రూపం ఆ బాలుడికి వరంగా లభించింది. ఆ రోజు నుంచి గణేశుడు శుభారంభాల్లో ముందుగా స్మరించబడే దేవుడయ్యాడు. ఆయనను చూసినప్పుడల్లా పిల్లలు నవ్వుతారు, ఎందుకంటే ఆయన ఉష్ణత, జ్ఞానం, భద్రత అనే భావాన్ని తెస్తాడు.

అందుకే చాలా కుటుంబాలు ప్రార్థనలు, ప్రయాణాలు, పాఠశాల రోజుల ప్రారంభాన్ని గణేశుని నామంతో మొదలుపెడతాయి.