అనేక ఇళ్లలో గణేశుడి ముందు మోదకాల తాలీ ఉంచినప్పుడు పిల్లలు అడుగుతారు: "గణేశుడికి మోదకం అంతగా ఎందుకు ఇష్టం?" ఈ ప్రశ్న రుచికి మాత్రమే సంబంధించినది కాదు. ప్రేమతో చేసిన నైవేద్యానికి ఉన్న లోతైన అర్థాన్ని కూడా ఇది స్పృశిస్తుంది. కుటుంబాల్లో చెప్పే కథలు మోదకం అంతరంగపు తీపికి సంకేతమని గుర్తుచేస్తాయి.

ఒక ఆప్యాయ కుటుంబకథలో పార్వతీమాత పండుగరోజు ఎంతో శ్రద్ధగా కొత్త మోదకాలు తయారుచేస్తుంది. వంటగది అంతా పరిమళంతో నిండిపోతుంది. బియ్యంపిండితో చేసిన మృదువైన పొర, లోపలున్న తీయని పూరణం, ప్రతి మోదకంలో ఉన్న శ్రద్ధ ఇవన్నీ దానిని సాధారణ వంటకం కంటే ఎక్కువగా మారుస్తాయి. గణేశుడు వాటిని చూసినప్పుడు కేవలం తీపి కాదు, అందులో కలిసిన ప్రేమను కూడా గమనిస్తాడు.

తర్వాత ఒక మధురమైన ప్రశ్న వస్తుంది: మొదటి మోదకం ఎవరికివ్వాలి? కొన్ని కథల్లో దాని అసలు విలువ తెలిసినవారికే అది దక్కాలి అంటారు. గణేశుడు మోదకాన్ని చూసి బయట అది సరళంగా కనిపించినా, లోపల గాఢమైన మాధుర్యం ఉందని తెలుసుకుంటాడు. నిజమైన జ్ఞానం కూడా అలానే ఉంటుంది. అది వెలుపల గొప్పగా కనిపించకపోయినా లోపల పోషణను ఇస్తుంది.

ఈ కథలో ఇంకొక అందమైన విషయం ఏమిటంటే, గణేశుడు ఆ ఆనందాన్ని తన దగ్గరే నిలుపుకోడు. నిజమైన ప్రసాదం పంచుకున్నప్పుడే సంపూర్ణమవుతుంది. అందుకే మోదకం ఆశపడి పట్టుకునే వస్తువు కాదు; కృతజ్ఞతతో స్వీకరించి, హృదయంతో పంచుకునే మాధుర్యానికి చిహ్నం. ప్రేమతో చేసినది, వినయంతో స్వీకరించినది, ఆనందంగా పంచుకున్నది ఎంత తియ్యగా ఉంటుందో ఈ కథ పిల్లలకు మృదువుగా నేర్పుతుంది.