గణేశుడి చిత్రాలు చూస్తున్న పిల్లలకు వెంటనే కంటపడేది ఒక మధురమైన విషయం. మహిమతో నిలిచిన గణేశుడి పక్కనే ఒక చిన్న ఎలుక ఉంటుంది. ఈ పెద్దతనానికి పక్కన ఉన్న చిన్న స్నేహితుడు చాలా అందంగా అనిపిస్తాడు. అప్పుడు పిల్లల మనసులో సహజంగా ఒక ప్రశ్న వస్తుంది: ఇంత గొప్పవాడు ఇంత చిన్న తోడును ఎందుకు ఎంచుకున్నాడు?

ఒక పండుగరోజు అలంకరించిన మంటపంలో అనేక మంది చేరారు అని ఈ కథ చెబుతుంది. ఎవరో తమ బలాన్ని చెప్పుకున్నారు. మరెవరో తమ వేగాన్ని ప్రదర్శించారు. చిన్న ఎలుక మాత్రం ఓ మూలన నిశ్శబ్దంగా ఉంది. కొందరు దానిని చూసి నవ్వారు: “ఇది ఏమి ఉపయోగం?” కానీ గణేశుడు మాత్రం దానిని గమనించాడు.

ఎలుక, పెద్దవారు గమనించని చిన్న విషయాలను గమనించింది. పడిపోయిన పువ్వును తీసుకెళ్లి సరైన దగ్గర ఉంచింది. చిక్కుకున్న దారాన్ని సడలించింది. కిందకు జారిన చిన్న గంటను వెతికి తెచ్చింది. ఎవరో మెచ్చుకోవాలని కాదు; అవసరం ఉన్న చోట సహాయం చేయాలనే మనసుతో చేసింది. అదే దాని నిజమైన మహిమ.

అప్పుడు గణేశుడు అందరినీ అడిగాడు: “చిన్నదైతే విలువ కూడా చిన్నదేనా?” అందరూ మౌనమయ్యారు. ఆయన చెప్పింది లోతైన సత్యం: ప్రపంచం పెద్ద పనుల వల్ల మాత్రమే నడవదు; నిశ్శబ్దంగా, జాగ్రత్తగా, నమ్మకంగా చేసే చిన్న సహాయాల వల్ల కూడా నిలబడుతుంది. పరిమాణం కాదు, ఉపయోగమే అసలైన కొలత.

ఆ రోజు తరువాత ఎలుకపై నవ్వు మారింది. అది ఎగతాళి కాదు; ఆప్యాయత అయింది. పిల్లలు దానిని స్నేహంగా చూశారు. ఈ కథ మనకు చెప్పేది స్పష్టం: చిన్న సహాయకుణ్ణి ఎప్పుడూ తక్కువగా చూడకండి. పెద్ద అడుగులు వెళ్లలేని చోట చిన్న కాళ్లు చేరతాయి. వినయంతో చేసే సహాయమే చాలాసార్లు అత్యంత స్థిరమైన సహాయం.