ధనాధిపతి కుబేరుడు తన ఐశ్వర్యంపై చాలా గర్వించేవాడు. అతని రాజభవనంలో బంగారం మెరుస్తూ, రత్నాలు ప్రకాశిస్తూ, ప్రతి మందిరం సంపదను ప్రదర్శిస్తున్నట్లుండేది. ఒక రోజు తన వైభవాన్ని అందరూ ఆశ్చర్యంగా చూడాలనే భావంతో ఒక అద్భుత విందు పెట్టాలని అతడు నిర్ణయించాడు. ఆ ఆలోచనలో ఆతిథ్యంకన్నా ప్రదర్శన భాగం ఎక్కువైంది.

ప్రత్యేక అతిథిగా గణేశుడిని ఆహ్వానించాడు. “ప్రపంచం చూడని విందు ఉంటుంది” అని కుబేరుడు గర్వంగా అన్నాడు. గణేశుడు ప్రశాంతంగా వచ్చాడు. వెండి పాత్రలు, పండ్లు, మిఠాయిలు, వంటకాలు వరుసగా వచ్చాయి. సేవకులు ఆగకుండా వడ్డించారు. మొదట కుబేరుడికి తన యోచన విజయవంతమవుతోందనిపించింది.

గణేశుడు మొదటి వంటకం తిన్నాడు. తరువాత రెండోది, మూడోది, మరిన్ని. వంటగదిలోని పెద్ద పాత్రలు ఖాళీ కావడం మొదలైంది. కుబేరుడి ముఖంలోని గర్వం మెల్లగా ఆందోళనగా మారింది. ఇంత సంపద మధ్యలో కూడా అతిథి తృప్తి చెందడం లేదని అతడు గ్రహించాడు.

కుటుంబాలకు చెప్పే మృదువైన రూపంలో, కుబేరుడు భయంతో శివపార్వతుల వద్దకు వెళ్తాడు. వారు అతనికి కొత్త నిధులు ఇవ్వరు. “సాదాసీదాగా, అహంకారం లేకుండా, ప్రేమతో సమర్పించు” అని మాత్రమే చెబుతారు. కుబేరుడు తిరిగి వస్తాడు. ఈసారి అతని చేతిలో చిన్న సమర్పణ మాత్రమే ఉంటుంది. కానీ హృదయంలో వినయం ఉంటుంది.

గణేశుడు దాన్ని స్వీకరించిన వెంటనే విందు పూర్తిగా మారుతుంది. అప్పుడే కుబేరుడు తెలుసుకుంటాడు: ఆతిథ్యం పాత్రల సంఖ్యలో ఉండదు, మనసు నిజాయితీలో ఉంటుంది. సంపద పట్టికను నింపగలదు, కానీ వినయంలేకుండా హృదయాన్ని నింపలేడు. ఆ రోజు అతడు బంగారం కంటే విలువైన పాఠాన్ని నేర్చుకున్నాడు.

అందుకే ఈ కథ కుటుంబాలకు ఇష్టమైనది. పిల్లలకు ఇది ఆసక్తికరమైన విందుకథ. పెద్దలకు ఇది వినయంపై మధురమైన జ్ఞాపకం. నిజమైన గొప్పతనం మన వద్ద ఉన్నదాన్ని చూపడంలో కాదు, దాన్ని ఎలా పంచుతున్నామనేదిలో ఉంటుంది. చిన్న నైవేద్యమూ ప్రేమతో ఇస్తే మహా విందుకన్నా గొప్పదవుతుంది.