ఒక రద్దీగా ఉండే వీధిలో సాయంత్రం పిల్లలు ఇళ్ల మధ్య ఉన్న ఖాళీ ప్రదేశంలో కలిసి ఆటలాడేవారు. అక్కడ సాధారణంగా నవ్వులు, పరుగులు, ఆనందం ఉండేవి. కానీ ఒక వారం రోజుల పాటు ఒక పెద్ద పిల్లవాడు చిన్న పిల్లలతో ఎక్కువ కఠినంగా మాట్లాడడం మొదలుపెట్టాడు. అతను ప్రతిసారి అరిచేవాడు కాదు. అయినా అతని మాటల్లో చిన్న పిల్లలను వెనక్కు తగ్గించే ఒత్తిడి ఉండేది. వాళ్లు తమ వంతు వచ్చేటప్పటికీ భయపడసాగారు.

ఇది గమనించిన ఒక చిన్నపిల్లకు చాలా బాధ కలిగింది. ఇది సరికాదని అది స్పష్టంగా గ్రహించింది. కానీ దీనికి ఎదురు మాట్లాడితే గొడవ పెరుగుతుందేమో అనే భయం కూడా ఉంది. కొన్ని రోజులు అది మౌనంగా ఉండిపోయింది. కానీ మౌనం సమస్యను తగ్గించలేదు. ఒక సాయంత్రం అది ఇంటికి వెళ్లి అత్తను అడిగింది: "కోపపడకుండా తప్పు సంగతి ఎదుర్కోవడం ఎలా?"

అత్త చాలా సరళంగా చెప్పింది: "ధైర్యానికి గట్టిగా అరిచే స్వరం అవసరం లేదు; నిలకడైన స్వరం చాలు." కోపం కొద్దిసేపు మనల్ని బలంగా అనిపింపజేయొచ్చు, కానీ ప్రశాంతమైన ధైర్యం పరిస్థితిని మరింత నిజాయితీగా మార్చుతుందని ఆమె వివరించింది. సరైనదాన్ని చెప్పడానికి అవమానపరచాల్సిన అవసరం లేదు. స్పష్టమైన గౌరవపూర్వక మాటలు కూడా చాలా ప్రభావం చూపుతాయి.

మరుసటి రోజు అదే అన్యాయం మళ్లీ జరిగితే, ఆ చిన్నపిల్ల ముందుకి వచ్చింది. దాని స్వరం గట్టిగా లేదు; వణికిపోలేదు కూడా. అది ఇలా చెప్పింది: "ఇక్కడ అందరికీ వంతు ఉంది. నువ్వు పెద్దవాడివి కావచ్చు, కానీ ఆట నీదొక్కటే కాదు." ఆ క్షణం ఆ ప్రదేశం నిశ్శబ్దమైంది. ఆ మాటలు కఠినంగా లేకపోయినా, స్పష్టంగా సరిహద్దు గీసాయి. వెంటనే ఇంకో పిల్ల తల ఊపింది. తరువాత మరొకరు. ఒక్కరికి మాత్రమే ఉన్న అసౌకర్యం కాదని అందరికీ తెలిసింది.

ఆ రోజు నుంచి ఆటస్థల వాతావరణం మారడం ప్రారంభమైంది. ఆ పెద్ద పిల్లవాడు వెంటనే పూర్తిగా మారిపోలేదు. కానీ ఒక గీత వేసినట్లయింది. చిన్న పిల్లల్లో ధైర్యం పెరిగింది. మాట్లాడిన పిల్లవాడు ఒక గొప్ప పాఠం నేర్చుకున్నాడు: ధైర్యం అంటే కోపం కాదు. చాలా సార్లు ప్రశాంతమైన సత్యమే గట్టిగా అరిచే కోపం కంటే బలమైనది. అందుకే ఇలాంటి కథలు కుటుంబాల్లో నిలిచి ఉంటాయి.